Планета ў падарунак

)] надта густая, – сказала яна мне i апусцiлася на траву за крок ад мяне. Рукамi аб зямлю абаперлася, галаву трошкi адкiнула, тонкая шыя выгнулася, нейкi шнурочак на ёй вымалеваyся. Танюткi белы строй абцягваy постаць, маленькiя грудзi злёгку yздрыгвалi… Цёмныя валасы расплылiся па траве.

– Гаворку вашу там, – калыхнула валасамi, – чула, – i дадала: – Праyды y нагах няма… – i так поклiчна засмяялася, як можа смяяцца палкая, гарачая жанчына. Вядома, я сеy побач.

– Хм-м, як жа ты магла чуць нашую гаворку? – у сваю чаргу кажу ёй.

 – Хiба што толькi y траве ляжала, схаваyшыся?

– Гэта не твая фатыкга[2 - Не твой клопат (старабел.)], – сказала, бы адрэзала, яна. – А тое, пра што расказваy пастух, i папраyдзе было. Толькi ён шмат што пераблытаy. Багдан Сапега праз чатырыста летаy тут з’явiyся, а тое yсё было за Гольшам. Як пачаy ён горад тут гарадзiць, дык многа люду сюды з iм прыйшло. Мур сапраyды yжо завяршалi, тады i адбыyся той трафунак[3 - Выпадак (старабел.

)]. Каб Гольша на месцы быy, нiчога б не здарылася. Ды бязэцнiк[4 - Распуснiк (старабел.)] той лiха yсчаy. А калi yжо вярнуyся Гольша i дазнаyся пра yсё, дык i не схацеy гэтага мура. На ловы за Карабель у пушчу паехаy, там i асеy.

«Навукоyка, з гiсторыяй справу мае», – мiльганула y мяне думка, а yголас сказаy:

– Дасведчаная ты. Я вось дык i не ведаю, пра якога Гольшу ты мне тут расказваеш, хоць здагадваюся. Гольша… Гальшаны… Дык, кажаш, горад ён тут гарадзiy? – засмяяyся я, а сам трымчу yвесь.

Яна мяне надзвычай хвалюе.

– Ага-а, ягоны горад, – жвава адгукнулася яна.

– Ну, а як ты гэта сказала – бязэцнiк? Той, што тут рабiy?

– Не тут, а ва Уценi. Як толькi бязэцнiк Даyмонт гвалтам узяy за сябе братавую, Нарымонтаву лiфляндку, Нарымонт i склiкаy усiх астатнiх братоy – i Гедруса, i Трайдэна, i Гольшу, вядома, каб вярнуць сваю жонку назад, адабраць яе y Даyмонта. Якраз тады i пачаyся абвал сцяны…

– Цiкавыя рэчы расказваеш, я паyжыцця пражыy i такi цёмны, выходзiць.

– Ой, фартэлiш[5 - Хiтрыш (старабел.)], – задумалася. – А можа, i праyда нiчога не ведаеш… Калi Гольша ад’язджаy, шмат каму спляндорыкi[6 - Упрыгожаннi (старабел.)] раздаy, амулеткi металёвыя y выглядзе сякеркi, каб без яго тыя сякеркi бяду адварочвалi. А выйшла наадварот усё. Юрачка сякераю баранiyся, але аднiк[7 - Грэшнiк (старабел.)], улучыyшы момант, выхапiy яе. На астатняе Сляпко падбухторыy.