Размова з люстэркам

І пазней нiколi слова дрэннага не сказала пра нявестку, праyда, i нагоды асаблiвай для крыyды тая не давала.

З гадамi Мiхась «падняyся» i па yсiх цешчыных параметрах абагнаy першага зяця, бо той з сям’ёй у чатыры чалавекi па-ранейшаму жыy у двухпакаёyцы, якую яму расстаралiся калiсь бацькi, i па службе зорак з неба не хапаy, а Мiша няхай i з крэдытам, але неyзабаве засялiyся y чатырохпакаёyку з дзвюма лоджыямi, а потым i дамок на лецiшчы пабудаваy, лiчы, сваiмi рукамi. Пачынаy, праyда, простым каменшчыкам, але ж вырас паступова да нейкага там начальнiка y будаyнiчым упраyленнi.

А пазней наогул стаy саyладальнiкам фiрмы, якая з кожным годам пашыралася i багацела. Шурыха крыху змянiла сваё стаyленне, неяк падабрэла да зяця. Але любiла як сына яна не Мiхася, а таго першага зяця, i гэта было, вiдаць, незваротна.

Толькi жыццё, як нярэдка бывае, дае нам нечаканыя yрокi. Калi цешча сур’ёзна захварэла, не любiмы зяць, а менавiта Мiша забраy яе y сваю кватэру, вазiy па бальнiцах, знаходзiy сталiчных медыцынскiх свяцiлаy, даставаy дарагiя лекi.

Чатыры няпростыя гады яны пражылi пад адным дахам без сварак i крыyды.

Аднойчы старая, калi Марыля затрымлiвалася на працы, а Мiхась вымушаны быy зрабiць хворай укол, сказала:

– Памерцi не магу спакойна, сумленне не дае. Даруй мне, Мiшка, што не любiла я цябе. Калi можаш, даруй…

Даyно дараваy, яшчэ тады, калi неяк ягоная мацi пасля чарговай Шурышынай водпаведзi сказала:

– А што ж ты хочаш, Мiша? Лепшай дзяyчыны y нашым Зарэччы было не знайсцi.

Сынок, пра такую нявестку я магла толькi марыць. І Шурыху можна зразумець.

Зразумеy, калi сам стаy бацькам дарослай дачкi. Калi з пэyнай бацькоyскай рэyнасцю прыглядаyся да кожнага Алесiнага аднакласнiка, якi бываy у iх дома i на лецiшчы. Калi прадузята распытваy дачку-студэнтку пра новых сяброy ва yнiверсiтэце, а потым прыглядваyся да яе маладога чалавека, з якiм Алеся збiралася пабрацца шлюбам пасля вучобы.

…Бацькам вырашыy не тэлефанаваць.

Спалохаюцца, чаму гэта так знячэyку, без дай прычыны? Нiякай пiльнай працы няма, агароды ж адсеялi, ды i агарода таго yсё меней: спачатку адмовiлiся ад сотак у полi, потым вулiчныя соткi аддалi маладзейшым суседзям у лэндлiз, як жартаваy бацька – тыя восенню аддавалi тры мяшкi адборнай бульбы. А з градамi спраyлялiся самi.

Калi ж папярэдзiць i патлумачыць, што проста засумаваy па iх, бацькi зноy жа з хваляваннем будуць чакаць ягонага прыезду.