Үз туксаным туксан / Моя правда

Купты дөнья. Савытлар һәм шешәләр

Дөбер-шатыр таш идәнгә төшәләр.

Р? С‚У©СЏР»У™СЂ, Рё Р±РёСЂУ™Р»У™СЂ чалт та чолт,

Күздән очкыннар чәчелә ялт та йолт!

Кунакларым миңа бик нык үпкәләп,

Таралдылар алҗыганчы типкәләп.

Кемнең, – димен, – кул тайганга ис киткән,

Алла саклаган бит әле, баш исән…

Агай-эне җырлашып эчкәч, – димен, –

Р?РєРµ кабырга сыну пүчтәк, – димен.

Яраларым төзәлде ай ярымда,

Менә дигән бөркет булдым тагын да.

У?крен генә барган РєУ©Р№РіУ™

Ай яктысы, кар яктысы кушылып бергә,

Төтенләнеп балкып торган кышкы төндә,

Салмак кына юырттырып барган көйгә,

Күңелләргә төрле-төрле уйлар килә…

…Эш сөючән, уңган егет, сабыр, дибез –

Хуҗа итеп сайлап куйдык Сабирны без.

Кәнсәләрдә сөйләшкәндә көен-көйгә,

Сабир инде безнең сүзгә төкерми дә.

Белә икән каян нәрсә тәгәрәсен –

Зыңгырдатып китереп өйде бүрәнәсен.

Сабир иптәш осталарны коры тотты,

Кара-каршы итеп салды биек йортны.

Күрсен халык председатель дәрәҗәсен –

Р?шек чаклы уйган сигез тәрәзәсен.

Буяу исе, нарат исе аңкып тора,

Ачык зәңгәр кашагалар балкып тора.

Р?СЃРєРµ У©Р№РґУ™РЅ шул сарайга күчеп килеп,

Сабир иптәш яши хәзер бояр кебек.

Соңга таба ары барды, бире барды,

Чирлим, диеп, авыр эштән төшеп калды.

Хәзер инде, үгезем юк урамда, ди,

Өйдә ята, төкерми дә буранга, ди.