Барсум атакує

А калi назаyтра y клас, дзе Свенсан праводзiy чарговы yрок, уварваyся раз’юшаны бацька вучня, былы космадэсантнiк, на пацеху yсяму класу правёy тлумачальную гутарку i з iм, i yсё па той жа самай, адпрацаванай методыцы, гэта значыць: са шматразовым судакрананнем галавы гэтага «крутога» татачкi з усё той жа шматпакутнай сценкай…

– Я разумею, – адарваy Свенсана ад невясёлых сваiх успамiнаy голас мiс Мерыдыт, – што з дысцыплiнай у нашай гiмназii не yсё так, як належыць быць, i я вельмi yдзячна вам за тое, што з вашым прыходам да нас стан яе значна палепшыyся, але…

– Я так зразумеy, – сказаy Свенсан, устаючы, – што вы зараз прапануеце мне звольнiцца па yласнаму жаданню? Ну што ж, калi справа дайшла да гэтага, то я…

– І не думайце нават! – з нейкiм нават спалохам у голасе yсклiкнула дырэктрыса, таксама yскокваючы са свайго месца.

 – Я зусiм не гэта мела на yвазе! Я… я зусiм нават не гэта хацела сказаць! Прабачце, калi я вас хоць чымсьцi пакрыyдзiла!

Самыя апошнiя словы яна амаль прашаптала, i Свенсану нават падалося, што y вачах мiс Мерыдыт блiснулi слёзы… але, хутчэй за yсё, гэта яму толькi здалося y падманлiвых зеленаватым асвятленнi кабiнета.

– Гэта вы мяне прабачце! – вiнавата прамармытаy былы космадэсантнiк, апускаючыся на ранейшае месца. – Я напэyна i сапраyды часам перагiнаю палку, але ж, як вы i самi сказалi, з дысцыплiнай у нас вялiкiя праблемы. А y вас праблемы са мной, бо я yяyляю, як цiснуць на вас зараз зверху…

– Нiчога! – усмiхнулася дырэктрыса i, павярнуyшыся y бок акна, дадала: – Як-небудзь вытрымаю!

Пры гэтым яна цiшком правяла далонню па твары, нiбыта выцiраючы штосьцi.

А можа, Свенсану гэта зноy толькi падалося, бо калi дырэктрыса павярнулася y ягоны бок, твар яе быy зусiм нават не заплаканы… праyда вочы неяк падазронна блiшчэлi…

«А яна нiчога сабе! – раптам падумалася Свенсану. – І даволi сiмпатычная, прыгожая нават! І як толькi я раней гэтага не заyважаy?»

І тут яму мiжволi yспомнiлася, што yсяго паyгадзiны таму ён амаль гэтымi ж самымi словамi ацэньваy прыгажосць Лоран, новенькай з выпускнога класа.

Ды што гэта з iм у апошнi час?! Цi гэта адзiнота так уплывае?

– Я запрасiла вас зусiм не дзеля гэтага, – сказала мiс Мерыдыт, зноy вяртаючыся да стала. – Я проста… як бы гэта сказаць… – яна змоyкла на нейкае iмгненне i дадала раптам зусiм iншым, нечакана змянiyшымся голасам: – А можна, я буду зваць вас проста Алафам? Не пры yсiх, зразумела… толькi, калi мы адны… – Мiс Мерыдыт яшчэ памаyчала крыху.