Дзікія кошкі Барсума

– Калi я жыла y палацы, – павольна прагаварыла жанчына, i О’Нiл нечакана для сябе зноy пачуy у голасе рабочай жонкi нейкiя новыя, зусiм незнаёмыя яму ноткi, – нi адзiн з мужчын нават пальцам не асмельваyся дакрануцца да мяне!

Гэта было yжо нават больш чым занадта i О’Нiл, забыyшыся пра yсялякую асцярожнасць, каршуком накiнуyся на жонку. Удар за yдарам, цэлы град моцных, сакрушальных нават удараy абрушыyся на няшчасную жанчыну, але толькi пасля таго, як лiк iх перавалiy за другi дзесятак, яна звалiлася на падлогу.

– Пальцам, кажаш?! – рыкаy О’Нiл, немiласэрдна збiваючы нагамi нерухомае цела жанчыны. – У палацы, кажаш?!

Вось так, у мiнулым годзе, сарваyшыся з-за дробязi, О’Нiл да смерцi збiy папярэднюю сваю жонку, а затым горка шкадаваy аб гэтай сваёй нястрыманасцi. Каб купiць новую жонку, яму прыйшлося залезцi y даyгi, i толькi зусiм нядаyна ён поyнасцю з iмi разлiчыyся.

Думка пра тое, што ён зноyку рызыкуе застацца без жонкi, крыху ахалодзiла ваяyнiчы парыy фермера, але нiколькi не зменшыла ягонай злосцi.

Перастаyшы таптаць жонку нагамi, О’Нiл сарваy са сцяны вiты скураны бiзун. Гэты сродак утаймавання непаслухмяных жонак быy не менш дзейсным, але куды менш рызыкоyным.

– Вось табе палац! – праз зубы цадзiy О’Нiл кожны раз, калi бiзун са свiстам упiваyся y аголенае жаночае цела. – Я навучу цябе, як трэба размаyляць з мужам! Я i так вельмi доyга быy цярплiвым з табой, дрэнь!

Апамятаyшыся, нарэшце, О’Нiл з жалем адкiнуy убок размякшы ад крывi бiзун i, не дакрануyшыся больш да сняданка, выйшаy з пакою, з усяе сiлы грукнуyшы за сабой дзвярыма.

На сваю рабочую жонку, якая нерухома i бездапаможна ляжала y лужыне yласнай крывi пасярод пакоя, ён нават не зiрнуy.

Апынуyшыся на двары, О’Нiл, хоць i не адразу, паступова пачаy супакойвацца. Таропка зiрнуyшы па баках i не yбачыyшы паблiзу анiкога з дасужых суседзяy, ён, нарэшце, супакоiyся канчаткова i, цяжка ступаючы, накiраваyся да вялiзнага памяшкання з акруглым блiскучым дахам.

Гэтае памяшкання было кароyнiкам, побач з iм, на агароджанай пляцоyцы, стаялi i звычна паглыналi сумесь торфу, саломы i апалай лiстоты, паyсядзённую сваю ежу, сорак пяць кароy. На самой справе гэтыя мясцовыя жывёлы каровамi не з’яyлялiся, але фермеры Аграполiса празвалi iх так па аналогii з зямнымi жывёламi, якiя таксама давалi людзям малако. Тут, на планеце, зямных кароy амаль не было, толькi асобныя фермеры-аматары маглi дазволiць сабе падобную раскошу.