Қуёш ботаётган пайт

Ҳаким ака бир сўзли одам, айтганини қилмай қўймайди. Ундан ташқари Нурқобилнинг отаси – марҳум Бўта чўпоннинг шогирди. Яна бунинг устига Ҳаким довдир бир пайтлар Нурқобилнинг аммаси Гулсарани яхши кўрган. Жонидан ҳам ортиқ севган. “Ойбарчиним” деб шеърлар битган, қўшиқлар айтган. Ажаб эмаски, ҳалиям севади.

Севади-ю, энди севгисини яшириб яшайди. Шунга ўзини мажбур кўради. Чин муҳаббат – ушалмаган, бир умр армон бўлиб қоладиган муҳаббат, деб ўйлайди у. Севганингга етишганинг ҳамоно севги ўлиб, турмуш бошланган бўларди, дея ишонтирмоқчи бўлади ўзини. Буям бир тасалли-да, орзусига етолмаган ғамгусор юрак учун. Лекин бир пайтлар қаттиқ севган… Эҳ-ҳе… Ҳа, майли. Ҳаким довдир муҳаббатининг қиссасини айтишга ҳали фурсат етар…

11

Шу тахлит Ҳаким ака кўчишга тушди. Ҳашар қилиб Тенглаш чўлоқнинг қўтонини таъмирлади. Кориз ифлосланиб, суви камайган экан, кўзини тозалаб, сув йўлларини очди.

Ўтовниям ўхшатиб созлади. Кейин кўч-кўронини йиғиштирди-да, Қўтирбулоқни тарк этди. “Энағарлар, қани энди нима деб гап қилар экан”

дея ҳузур билан сўкиниб ҳам қўйди. Кейин ўзи-ўзига айтди: “Ҳа-а, Ҳакимбой, бировларнинг устидан кулиш яхши-и, ўзингнинг устингдан бир кулишга ҳам чидамай тупканинг тагига кўчиб кетдинг-а!”

Кўчиб келган куни бўлим бошлиғи Қилич Заҳҳоров билан директор келишди.

Теварак-атрофни кўздан кечиришди. Яйлов уларгаям маъқул тушди.