Қуёш ботаётган пайт

– Ташвишланманг, – деди Тошбўри. – Юраклари… Р±РёСЂРѕР· лат ебди. Анча мураккаб муолажалар талаб этилади. Бироқ Р±РёР·РґР° ҳамма шароит яратилган. Даволаймиз. Р?РєРєРё ҳафта, нари Р±РѕСЂСЃР° Р±РёСЂ РѕР№РґР° РѕС‘Т›Т›Р° туриб кетадилар.

– Хайрият, ишқилиб айтганингиз келсин, – деди Ойсифат. Очиғи, у Тошбўрига аввал менсимай, кейин масхаромуз қараб юрарди.

Яқинроқ танишгач, у қанақадир ғалати, ўқимишли, дунёқараши кенг бўлишига қарамай, соддароқ, бунинг устига жуда таъсирчан, хушмуомала, тарбия кўрган йигит эканлигига қаноат ҳосил қилди. Энди Тошбўрини кўрса қизарадиган, ҳаяжонланиб, гапирса тутиладиган бўлди. Аммо у йигитга рўйхуш беришга, кўнглини очишга қўрқарди. Қалбида минг хил истиҳола, қанча шубҳа, қанча гумон бор эди.

Ҳозир Тошбўридан умидбахш сўз эшитди-ю, илк бор унга меҳр билан боқди. Тошбўри бу нигоҳни қанча вақтдан бери кутади, ўнгида, тушида интиқлик, интизорлик билан кутади.

Мана, Ойсифатнинг тим қора кўзларида ёруғ бир учқун кўрди. Бу учқундан қалбидаги умид чироғи ярқ этиб ёнди. Тошбўри бу чироқни энди асло ўчирмайди. Танида жони, томирида қони бор экан, сира-сира ўчирмайди. Бу чироқ умрбод ёнсин.

– Ойсифат, она қизим, энангга тезроқ хабар бериб тинчит, яна…аллақачон аза очиб, кўк кийиб ўтирган бўлмасин, – деди Ҳаким чўпон шу ҳолида ҳам ҳазил қилишга имкон топиб. –Кейин Тўхтарбой укангни олиб кел, уни соғиндим.