Қасос ва муҳаббат

Навкарлардан бири қўйни етаклаб, иккинчиси гиламни кўтариб киришди. Тўй аҳли бу олиймақом меҳмонларга алланечук ҳайрат билан қаради. Тўтиё мажбуранми ё астойдилми, ҳар қалай оғзи қулоғига етиб жилмайди, қўлини кўксига қўйиб: “Хуш келибсизлар”, деди.

Миртожибой Тўтиёнинг кўксига босилган оппоқ қўллари, чиройли бўйнига боқиб, бундан чорак аср илгариги Тўтиёни кўргандек бўлди.

Чўнтагидаги алоҳида қоғозга ўралган марварид мунчоқни ўнг қўлида қисимлаб, унга яқин борди.

– Тўйлар муборак! – деди, сўнгра кўришаётгандек бўлиб қўл узатди.

Тўтиё ҳам қўл чўзишга мажбур бўлди. Шу пайт Миртожибой мунчоқни унинг кафтига қистириб юборди. Тўтиё паст овозда:

– Вой, нима кераги бор, ҳожати йўқ, – дея олди, холос. Қудалари “Тўёнага пул берди”, деб ўйлашди. Улар аввалги тўйга боришмаган. Нозимнинг қочиб кетганини ҳам эшитмагандилар.

Шу боис меҳмонлар ичкари киришгач, Баҳодирнинг онаси Тўтиёга:

– Қудаларингиз жудаям бадавлат, басавлат одамлар экан, – деб қўйди. Тўтиё индамади. У кафтини ёндираётган мунчоқни нима қилишни билмай, саросимада эди.

Тўй бошлангач, Миртожибой ўрнидан туриб, келин-куёв томон юрди. Яқин келиб келинга разм солди. “Ўзимнинг қизим, ўзимга ўхшаб турибди”, деб ўйлади кўнгли хотиржам бўлиб. Келин-куёв уни кўриб, ўринларидан туришди. Миртожибой уларни қутлади.