Сойиб Хўжаев ҳангомалари

Шунда Сойиб Хўжаев:

– Бугун зиндонни сен олдин тешиб чиқасан, кейин мен чиқаман, – дейди. Спектакль чоғида Ҳамза Умаров зиндонни тешиб чиқиб:

– Вой-бў, бу ер намўнча қоронғу, – дейди.

Сойиб Хўжаев:

– Зиндон энангни уйймидики, чироқ ёқиб қўядиган. Зиндон қоронғу бўлади-да, – дейди.

Залда гулдурос қарсак янграйди.

Шу куни асар муаллифи Комил Яшин келиб, спектакль кўраётган экан. Раззоқ Ҳамроевга: ”Сойибжон топиб айтди, шу сўзни пьесага киритиб қўйинг”, – деган экан.

РњРћРЎРљР’Рђ ТљРћР™Р?Р› ҚОЛГАН РОЛЬ

1959 йили Москвада ўтган декадада Муқимий теадрининг бош режиссёри Раззоқ Ҳамроев Сойиб Хўжаевга қаттиқ танбеқ беради.

– Сойибжон, бу ерда спектаклларга биронта сўз қўшмайсиз. Бу ернинг театршунос олимлари қилни қирк ёради. Ўзбекчани тушунмаса ҳам хатти-ҳаракатдан ортиқча бегона сўзни билади. Келишдикми? – Дейди.

– Эшитдим, ўртоқ Ҳамроев, лекин мен сўз қўшмасам хотиним талоғ бўлади, – дейди Сойиб Хўжаев.

–Бўлмаса, шу ернинг ўзида бўшатаман, дейди Раззоқ Ҳамроев.

Кечқурун ҳаммани йиғиб мажлис ўтказишади. Спектаклга ҳамма чиқиши керак, халқ артистлариям, хизмат кўрсатганлар ҳам оммавий саҳналарда иштирок этиб, спектаклнинг савиясини баланд кўтаришга хизмат қилиши керак, деб Раззоқ Ҳамроев уқтиради ҳамда ҳар бир артист спектакль руҳига қараб, ўзига ҳолат ва кийим топишини тайинлайди.