Беш болали йигитча

– Endi, hurmatli askarlar, – murojaat qildi maktab qo�shinlarining qo�mondoni, – eng so�nggi tepalik – kartoshka qaynab turgan dosh qozonni qurshab olish uchun olg�a! Bir-ikki-uch…

– Birlikdadir kuch!

– Qozon tomon uch!

– Kartoshkalar puch!

– Kim u gapirayotgan? – tartibga chaqiradi maktab qo�shinlarining qo�mondoni.

– O�zingiz gapirdingiz, – javob qaytaradi Mahmudxon.

OTAMIZDAN XAT KELDI

Rostini aytsam, otam ketgandan buyon xuddi yetim bolalardek mung�ayib qolganmiz.

Uyimizda tuzukroq bir xursandchilik ham yo�q. Har kuni bir dilisiyohlik. Omon kech kirishi bilan ko�cha eshik oldiga o�tirib olib, «Ota keling, non olib keling» deb yig�lash-ga tushadi. Bir amallab qornini to�yg�azib qo�ysam, «Ota keling, ertak aytib bering…» deb yig�isining ikkinchi qismini boshlab yuboradi. Ba’zan qo�ni-qo�shnilar, Omonboy, nega hadeb yig�layverasan deb so�rashsa, nima qilay axir boshqa ishim bo�lmasa, deb qo�yadi. Goho yig�lay-yig�lay og�zida noni bilan ostona tagida uxlab qoladi.

Opam bo�lsa hamon daladan beri kelmaydi. Sulton aytganidek u traktorni o�ziga o�g�il qilib olgan, o�shani silab-siypaydi, onda-sonda kelsa ham, esnab-esnab o�tirish yoki jindek mizg�ib olish uchun keladi. O�zim bo�lsam goh dalaga, goh maktabga, goh uy ishlariga yuguraverib naq abjag�im chiqib ketgan. Ko�pincha o�tirib olib yig�lab-yig�lab olaman yoki kuchim yetadigan ukalarimdan bitta-yarimtasini savalab, sal hovrimdan tushganday bo�laman, urishga uraman-u, lekin ularga qo�shilib o�zim ham yig�lashga tushaman…

Bir kuni kechqurun hovlida Zulayho bilan g�ijillashib turgan edik eshikning ikkov tavaqasi sharaqlab ochilib ketdi-yu, hovliqqancha Sulton kirib keldi.

– Aka, akajon! – dedi entikib.

– Nima deysan?

– Suyunchi, suyunchi ber.

– Nima gap axir?

– Yo�q, avval suyunchi cho�zasan!

Suyunchi bersam bera qolay, xushxabarni tezroq eshita qolay deb ukamga omborxonaga kirib, bir hovuch o�rik olib chiqib berdim.

– Otamdan xat keldi! – qichqirib yubordi Sulton.

– Xat?! – Zulayho ham qichqirib yuborgandek bo�ldi.

Ichkari uyda o�ti uchib qolgan tanchada oyoqlarini qo�lga tiqib boshqa ukalarim ham o�tirishgan edi. «Otam, otam kepti!» deya qiyqirishib yalang oyoq yugurib chiqishdi. Men ham xuddi otamning o�zi kirib kelgandek o�zimda yo�q sevinib ketdim.