Беш болали йигитча

Ichkari kirsam chindan ham jajji singlim yig�layverib ko�karib ketibdi, opam bechora menga ko�zi tushishi bilan:

– Orifjon, buningni o�zing tinchit, jon bolam, – deb yolvordi.

Robinisani qo�limga olib lu-lu-lu qilganimcha o�choq boshiga bordim. To�g�ridagi uyda To�xta xolamga o�xshagan yigirma chog�li kampir-u, amma-buvilar yig�ilishib olib, savobi urushga ketgan o�g�illarimizga tegsin, eson-omon qaytib kelishsin, deb «Mushkulkushod» o�qishyapti.

Salli olo saodat,

Har kim aytsa bir soat,

Duo bo�lgay ijobat,

Lo iloho illo anta…

deb men tushunmaydigan g�alati-g�alati she’rlar o�qiyapti. Amma-buvilar uning g�amgin, qaltiroq ovoziga hamohang chayqalishib, har zamonda:

– Huvvv! – deb yig�lab qo�yishadi.

Otinbibi xolam sumalak qanday kelib chiqqanini ham gapira boshladi, ilgarigi zamonda Bibifotima degan bitta ayol, o�zi juda obro�li odamning xotini bo�lishiga qaramay, bexad kambag�al bo�lganidan bolalariga ovqat topib berolmay qozonga tosh bilan ko�k o�t solib qaynata boshlabdi. Bir mahal bunday qarasa, shu sumalak pishib qolgan emish, ko�zini kattaroq ochib qarasa, o�choq boshida seyimalak ya’ni o�ttizta farishta o�tirgan emish.

– Huvvv! – yig�lab yuborishdi yana amma-buvilar.

Xullas, bu sumalak deganlari xudoyi taoloning taomi emish, kimda-kim pishirib, yaxshi niyat bilan yalasa niyatiga yetarmish, bitta yetim qiz shu sumalak tufayli naq podshoning o�g�liga erga tegib olgan emish.

– Huvvv! – degan ovoz eshitildi yana ichkaridan. Mana shunaqangi gaplardan eshitib, mazza qilib o�tiraverar edim-u, ammo Robinisa tizzamda uxlab, yuk bosib oyoqlarim uvishib qoldi.

Jajji singlimni uyimizga yotqizib chiqdim. Yotqizib chiqqanimni opamga aytib qo�yishim kerak edi. Opam bo�lsa, kampirlarning orasida ko�rinmayapti.