Маъсума

– Ҳамма гапни айтиб бўлдингиз-у, яна индамасдан тураман дейишингизни қаранг!

Абдулла қори:

– Ҳай майли, бойларимизга, уламоларимизга, имомларимизга, косибларимизга, қассобларимизга, мударрисларимизга, зиёлиларимизга, баззозу баққолларимизга, саррожларимизга, заргарларимизга, машшоқ-ҳофизларимизга, қисқаси, барча-барчамизга Худо инсоф берсин! – дегач, парда яна ёпилиб-очилади.

Шундан сўнг ўрта бўй, оқиш-сариқ қирғиз юзли, тўладан келган, улуғ ёшига қарамасдан ғайратли, шахтсўз киши, унинг ортидан бой, тўра, домла почча ва деҳқон чиқиб келиб, ўртада саф тортишди.

Бояги йигит саҳнадагиларни таништириш шарт деб ўйладими, Маъсумага қараб:

– Булар эса Тавалло, Тошпўлат Норбўтабек ва Саъдулло Хоний, – деди жилмайиб.

Саллали киши қўлларини силтаб-силтаб, халойиққа қарата шеър ўқиди:

Эй қўлум, пул тутма ҳеч, миллатга ёрдамлашмасанг,

Бўлма хушнуд, эй дилим, миллат ғамин ғамлашмасанг,

Равшан ўлма, эй кўзум, ёшинг тўкуб намлашмасанг,

Фикрим очилма, агар шеъринг ёзиб ҳамлашмасанг,

Чиқ ичимдан, жоним эй, сан манга ҳамдамлашмасанг.

Шеърни энди “бой” давом эттирди:

Лол агар ўлсун тилим, мундин бўлакни сўйласа,

Заҳм етсин ҳуша миллатдин дигарни ўйласа,

Ҳеч димоғ очилмасун, ким ўзга гулни бўйласа,

Тўймасун қорнум мани, бир кунда беш тўй тўйласа,

Чиқ ичимдан, жоним эй, сан манга ҳамдамлашмасанг.