Қасоскор қашқирлар 2-китоб

* * *

Бароннинг қўл телефони жиринглаб қолди. Қўнғироқ қилаётган Макар эди.

– Анисанинг яқинларини топдим, – деди қария мамнун оҳангда.

– Қаерда экан? – шошиб сўради Барон.

– Р?РєРєРё РѕР№ Р±СѓСЂСѓРЅ Жамбулга кўчиб кетибди.

– Манзилини аниқладингми?

– Шаҳарда яшаётганини айтишди.

Одамларим ҳозир уни қидиришмокда!

– Мен уни зудлик билан кўришим керак!

– Кўрасан! Одамларим қизни олдингга олиб боришади.

– Раҳмат сенга, Макар, ўлгунимча яхшилигингни юрагимда сақлайман, қадрдоним!

Анисанинг топилиши қариянинг сўниб бораётган умидига мой сепди.

Чолнинг сабри чидамай, ўша заҳотиёқ Жамбулдаги танишларига сим қоқди. Улар биргина жавоб қилишди:

– Топишга ҳаракат қиламиз!

* * *

Баронни остонада Ҳамид кутиб олди.

– Сизни боягина бир нотаниш йигит сўраб келувди, хўжайин, – деди унинг йўлига пешвоз чиқаркан.

– Ким экан? – чол тўхтади ва хизматкорининг кўзларига тикилди. Юрагидан бир нима узилиб тушгандек бўлди.

– Р?СЃРјРёРј Яшнар, озарбайжонлик дўстларининг ўғлиман, деди.

– Яшнар дедингми? – Қария хира тортиб қолган хотирасини қанчалик титкиламасин, Яшнар исмли танишини эслай олмади.

– Озарбайжонда менинг Яшнар исмли танишим йўқ! – деди ўзига-ўзи гапиргандек. Бироқ унинг ороми бузилганди. «Ҳойнаҳой, милиииядан бўлса керак», деган ўй миясига михдек санчилди. «Уларнинг шунақа найранглари бўлади.