Қасоскор қашқирлар 2-китоб

– Яна бир кун сабр қилинг, – деди шифокор.

– Бардошим тугади, азизим – жавоб қилди Барон. – Рухсат беринг, биз қайтайлик! – Айни дамда кекса лўлининг юрагини қандайдир нохуш ҳислар чулғаб олганди.

– Унда эрталаб кетасиз. Биз ўзимизнинг охирги муолажаларимизни ўтказайлик.

– Яна қандай муолижалар ўтказасиз? – таажжубланди лўли чол.

– Малҳам суртаб қўямиз. – жарроҳ уни ранжитмаслик мақсадида шундай деди.

Барон рози бўлди.

Уйга қайтишган заҳоти Барон ваъдасининг устидан чикди. Аниса учун шаҳар марказидан уч хонали уй олиб берди.

Банкка пул ўтказди. Шундан сўнг уни дала-ҳовлисига олиб кетди. Алёна қиёфадошини кўриб, таёқдек қотиб қолди.

– Бўлиб ўтган воқеани рўйи-рост айтиб бер. – деди Аниса дугонаси билан кўришиб бўлгач.

Алёна ўша кунги воқеани, хона ичидаги жиҳозларни, ўртада бўлиб ўтган гап-сўзларни, ҳатто Маҳмуд унинг қайси қўлидан ушлаб, тўшакка тортганини гапириб берди.

– Энди сен ўзингни озодман, деб ҳисоблайвер. – деди Аниса дугонасини бағрига босиб. – Турмага мен кираман!

– Менинг ўрнимга жазога тортилаётганингдан изтиробдаман, – Алёна кўз ёшларини артди.

– Виждон азоби мени бир умрга тинч қўймаслигига ишонаман!

– Кўпам қайғураверма, сен ўзингнинг номусингни ҳимоя қилгансан. Ўрнингда мен бўлганимда ҳам шу йўлни тутган бўлардим. Бунинг учун қонун мени ҳимоя қилади.