Қасоскор қашқирлар 2-китоб

– Афтидан темир олиб келган бўлса керак!

Володя билан Ҳамид бир-бирлари билан кўз уриштириб олишди…

– Тентак, нимага келдингиз, хўжайинда қандай ишингиз бор эди, деб сўрамадингми?

– Ҳушим жойида бўлмаса, нима қилай?

Учовлари яна ичкарига қараб юришди…

* * *

Барон кўча бошида машинадан тушиб қолди.

Уйигача яёв юриб, увишган оёқларининг чигилини ёзмоқ мақсадида шундай қилганди. Қоплоннинг одамлари келадиган вақт бўлганди. Оқшом кўп ичиб қўйганидан боши зирқираб оғрирди. Ўзини ланж ҳис этарди. У шундоқ олдига келиб тўхтаган машинага ҳам эътибор бермади. Эшик очилиб, пастга тушган одам «Барон», деб чақиргандагина қария ортига қайрилди. Ўн қадам нарида турган кимсани хира тортган, уйқуга тўймаган кўзлари илғамади.

– Мен Шуҳратман! – ўзини таништирди изқувар. – Шундагина Барон ўзига келди ва келиши керак бўлган одамни таниди.

– Ҳозир уйингиздан келяпмиз.

Қария келгувчининг мақсадини тушунди.

– Қачон олиб кетмоқчисиз? – сўради гарчи уларга эрталаб келишни тайинлаган бўлса-да.

– Ҳозир қайтамиз. Қоронғу тушгунича чегарага етиб олишимиз керак.

– деди Шуҳрат Шарифович.

– Унда машинани қайтаринг?! – буюрди Барон.

Кекса лўли машинага ўтирди ва уларни уйига бошлади. Бу орада Ҳамид билан Володя хўжайиннинг ётоғидан олиб чиққан пулларни йўл сумкаларига жойлаб бўлишганди.