Қасоскор қашқирлар 2-китоб

Бироқ унга рўпара бўлмасдан, қошига чиқмасдан иложи йўқ эди. Барон кириб келгудек бўлса, уйдаги аҳволни кўрса, ҳаммаси расво бўлишини, қўлга тушишларини яхши биларди. У шоша-пиша чўнтагидагиларни олиб, кўзга ташланмайдиган жойга яширди. Кийимларини эпақага келтирди, сочларини қўллари билан теккислаб, юзкўзидаги қўрқув ва ҳаяжонни сохта кулгу билан ниқоблаб, эшик томон юрди.

Шуҳрат Шарифович Барон билан ўзаро суҳбатлашиб турарди.

– Бизни шаҳардан чиққунча кузатиб қўйсангиз, – деди у уй эгасига. – Ҳамид сиз билан бўлса хавотирланмайди. Шаҳардан чиққандан кейин у ёғига ўзимиз бир амаллаб олиб кетамиз.

– «Тилла бола» менга катга яхшилик қилди, – деди Барон. – Аслида Ҳамидни мен ўз қўлим билан унга топширишим керак эди.

– Шунисига ҳам раҳмат. Қоплонбекни ҳар хил туҳматлардан асрадингиз. Яхшилигингизни унутмаймиз.

Ҳамид чиқиб келди. Шуҳрат Шарифович тезда ўзини машина ичига урди. Ўзини танитмаслик учун кўзига қора кўзойнак тақиб олганди.

– Машинага чиқ! – буюрди Барон.

– Тинчликми, хўжайин? – Ҳамиднинг юраги қандайдир нохушликни сезди.

– Булар менинг меҳмонларим.

– Кийиниб олай!

– Тўйга кетаётганимиз йўқ, ўтир!

Барон орқа эшикни очди. Ҳамид ноилож машинага чиқди. Лўли чол олдинги ўриндиққа ўтирди. Машина қўзғалганида Витя билан Володя енгил тин олишди.