Қасоскор қашқирлар 2-китоб

Ваҳима ва қўрқувларни унутди.

Султонхон хонага кирганида, ҳарбий кийимдаги зобитдан ўзга йўловчи йўқ эди. Поезд қўзғалиши биланоқ, ўзига ажратилган ўринга чиқиб ётди. Тезда ухлаб қолди. Кўзини очганда кеч бўлганди. Поезд шаҳар ва қишлоқларни ортда қолдириб, поёнсиз саҳроларда кетиб борарди.

Хонада зобит борлиги учунми, чегарачилар уни ортиқча текшириб ўтиришмади. Шунчаки паспортини кўришди, холос. Поезд эртаси куни ҳам йўлда давом этди. Саҳролар тугаб, овул-қишлоқлар кўзга ташланиб, мол-қўй боқиб юрган чўпон-чўлиқлар кўриниб қолганди.

Поезд эрталаб шаҳарга кириб келди. Жувон қаерда тушишини билмасди. Кечадан бери хонасига биров кирмади. У безовталаниб, тез-тез ташқарига чиқиб турди. Йўлакда тик турганча, ойнага юзини босиб, кўз олдидан лип-лил ўтиб бораётган баланд биноларни томоша қилиб борди.

Оёқлари толиқди.

– Мазангиз йўқми, опа? – сўради зобит Султонхон хонага қайтиб кирганда.

«Ўзимни сездириб қўйдим шекилли», ўйлади аёл.

– Зерикдим, ука, – деди қандай баҳона топишни билмай.

– Москвага борасизми?

Бу саволга жавоб бериш қийин эди.

– Йўқ, йўлда тушаман!

Эшик қия очиқ турарди.

Йўлакдан ўтаётганлар кўриниб турсин, деб Султонхон атайин уни шундай қолдирганди. Дераза олдида пайдо бўлган ўрта ёшлардаги одам аёлнинг диққатини жалб қилди. У чап қўлини бошидан баландроқ кўтариб олганди.