Икки жаҳон оворалари

Сузишга келганда у анча моҳир, денгиз қирғоғидаги поселкада туғилгани, балиқчи оиласида катта бўлгани, кун ора денгизда тирикчилик қилган отасининг кетида ўсгани, ҳозир портда ишлашини тасдиқлагандек, соатлаб сувдан чиқмаслиги мумкин экан.

Шундай дамларда, бошига қамишдан ясалган кенг панама кийиб олган Қалдирғоч қўлига Жек Лондоннинг ҳикоялар тўпламини олиб, келган жойидан давом эттирарди.

Туш вақти бўлди ҳисоб, у ўрнидан жилмай, Ленани кутар, у билан бирга тамаддига борарман деб, атрофга аланглаб қўяркан, кимдир лежагига чўкди.

– Салом, Қоракўз, – у Мавлон эди.

– Салом, − деб беихтиёр жавоб қилди Қалдирғоч.

– Қўриқчинг кўринмайди.Сени ташлаб кетдими?

– Мени ўз ҳолимга қўйинг! Уялмайсизми?

– Йўқ! Уятдан кейин туғилганман.

– Вой, жоним-эй, қийналиб кетдим.

– Нолима. Ҳали қўлимни учини текизмаган бўлсам.

Лена яқин келиб, Қалдирғочнинг қўлини қайириб турган Ханни кўрди-ю: «Калдиргач я здесь. Помощь нужна», деб сўради.

– Ой Лена, − деб, халоскорини кўргандек кўзлари чақнаб кетди Қалдирғочнинг.

Шунда Хан бўш келмай, сен кетавер, бу элатдошим билан ўзимизнинг гапларимиз бор, деб Ленани ҳайдади.

Лена Қалдирғочга юзланди: Калдиргач, кто он такой. Не муж.

– Да нет. Посторонный, второй день преследует меня.