Икки жаҳон оворалари

– Что, преследует?! Какое имеете право? Да кто вы такой! − деб у Ханга қаттиқ бақириб гапирганди, у бироз нафаси ўчгандек турдию сўнг, сени ишинг бўлмасин, у менга берган ваъдасини бажарсин, кейин катта кўча, деб Қалдирғочни тортқилаб, ўзи билан судрашга бошлади.

Кўплар уларни томоша қилса-да, аралашишни ўзларига эп кўрмас, Қалдирғоч ҳам андишада, бақириб, чақириб, йиғлаб, додлаб ёрдамга чақиришни билмасди, унинг кетидан бир-икки қадам ташладию, сўнг янги таниши эсига тушдими, «Лена, я нечего не должна.

Он врет», деганини билади. У учиб келдию, оёқларини қайчи ҳаракатига мослаб, бир сакрадию, Ханни икки марта яхшилаб тепганди, турган ерида гуп этиб йиқилди.

Атрофдагиларнинг баъзи бирлари қойил деди ҳам, у дугонасини қўлидан ушлаб, зина томон юришганди, икки навбатчи боғичлилар уларни тўхтатиб, воқеани билиб, арзларинг бўлса-бўлмаса биз билан милиция пунктига юринглар дейишганди, Лена жиддий тортиб, ўзини таништириб, қизил қобиғли ҳужжатини кўрсатди.

Шундан кейин навбатчилар ўзлари кечирим сўрашиб, Ханни милиция идорасига етказишни бўйниларига олиб, қайта Мансуровани ҳеч ким безовта қилмаслигига кафолат берганча милиция капитани Галкинадан яна бир бор узр сўрашди. Менинг унда ишим бор.