Икки жаҳон оворалари

Унга эрининг бундай тез таслим бўлиши ва манзират учун меҳрибончилик қилиши ёқмади. Унинг арзимаган гап-сўз учун фикрини ўзгартиришини маъқулламай кучанди:

− Йўқ, энди бир ишни бошлагандан кейин охиригача етказиш ҳам фарз, ҳам қарз. Мен ҳақимда ўйламанг! Шерик бўлса, қайтангга дала ишини қилиб турган соғлиққа фойдали бўларкан.

Акобир бир нима дейман деб оғиз жуфтлаганди, Оловиддин ундан ўзиб ҳазил қилди:

− Почча, янганинг иштаҳаси очилган кўринади, картошка йиғимидан сўнг пахта теримига ташланг, − деб кулди.

Аммо унинг кулгисини ҳеч ким қувватламади.

Аксинча, Қалдирғоч қовоғини осиб нари кетди. Акобир ҳай деганича қолди.

Нонуштадан кейин Оловиддин бир ўзи картошка пайкалига тушди. Картошка кавлаганда жўякма жўяк қазиб борилса, тупроқ остида ҳосил қолиб кетмайди. У энг четдаги жўякдан бошлаб кетмон уриб, қазишни бошлади.

Ҳар кетмон урганда бир ҳокандоз, бир ҳокандоз ҳосил кўчарди.

Бироз вақт ўтиб, Оловиддин ўн қадамлардан ўтганда Қалдирғоч келиб қўшилди. Эгнида кечаги чипор халати. Йиртилган енгини чатиб олибди. Чеҳраси очиқ, аммо хаёллари узоқда, бир зум ён атрофга, олисдаги тоққа, кўкка кўз тикиб шивирлаб шеър ўқиди:

− Муҳаббат кутганда келмаган эдинг,

Бағримга отганинг умуман бошқа.

Осуда чашмани лойқалаб нетдинг,

Қисмат йўриғи деб тенг қилдинг лошга.

Шуни ҳаёт билиб қандай яшайман,

Кўксима ботади гулмас тиканлар.