Икки жаҳон оворалари

Қувноқ ёшлигимга қайтишга шайман,

Юришга лек қўймас симсиз кишанлар.

Оловиддин: «У қанақа шеър, ёки ўзингиз тўқиганмисиз?» – деб сўради.

− Ҳа. Ўзим ёзганман, – жавоб қилди янга.

Оловиддин ортиқча шеърга тушунмаса-да, «жуда яхши ёзибсиз, маъноли экан», деди оғиз тўлдириб.

Мақтов кимга ёқмайди. Янганинг ҳам чеҳраси сал очилди. Аммо, ҳамон қандайдир мустар ўйдан халос бўлмай, атрофга хаёлчан боқарди.

Орага жимлик қўнди.

Йигит янгани гапга солиш учун суҳбатни кийимига қаратди:

− Мен эса либосингиз зарарини тўлаб беришга қарор қилдим.

Янга жилмайиб, тикилган енгига ишора қилиб кучанди:

− Шу матони йиртдингиз-а? Харникидек куч бор экан-да ўзи?

«Нима учун хар. Хар дегани бу – эшак, лекин от эмас. Демак, янга уни мазахлашга ўтдими, бефарқмас», деб ўйлади йигит. Буни синаш учун ножўя ҳазил қилишга жазм этди:

− Эшак минилган бўлади, мен эса хўтикман ҳали, − деди Оловиддин унга нигоҳини қадаб, жавоб кутаркан.

Аслида бу ҳазилда на маъни, на матра бор эди. Хўтик деб ёшига, балоғатга етмаганга айтилса, Оловиддин эса бу ўлчов теграсига тушмасди. Ўшангами, янга бу сўзларни эшитмаганга олиб, қаддини қайта тиклаб, қўлпоғини ечиб, дуррасини, сочини тўғрилаган бўлди, чўнтагидан юмалоқ ойна олиб, ўзини кўзгуга соларкан, сўнг бу ҳаракатларига йигит қизиқиб қараётганини фаҳмлаб, кўксини киши билмас силаб қўйди.