Икки жаҳон оворалари

Энди Оловиддиннинг кўзлари ёлқинланиб, бежоланди.

Янга майна қилгандек гап қотди:

− Нимага ишламаяпсиз? Менга қарашингиз шартми?

Оловиддин худди полизга, қовун ўғирлашга кириб, қўлга тушиб қолган боладек изза бўлиб нари кетди. Ўгирилиб қараса, уни калака қилган янга, энди оддий ёрдамчидек, дўмпайиб жўякка энкайган.

Ва бу ҳолатда қадди янада жозибали кўринарди.

Қоплашни бошлашди. Янга қопни очиб тураркан иягида илжайишми, жилмайишми бор, у андек ҳаяжон билан йигитга кўз қирини ташлаб қўяр, гап-сўзсиз, қоп тўлса, янгисини ушлаб тутиб турар, яқинида йигитнинг тер ҳиди келиб димоғига урилар, лекин нимагадир бу ислар беҳузур қилмаётганига ҳайрон.

Чунки, бунақа пайт бегонадан, ҳаттоки эрининг ҳидини кўтара олмасди.

Тушгача ўн беш қоп картошка терилганди. Яна ери ағдарилган икки жўяк турибди.

Ўшанга тушликдан сўнг, бироз дам олиб бўлишгач, бир соатлардан сўнг ишни бошлашга келишиб олишди. Кампир ҳам уларнинг қарорини маъқуллаб, «анча иш бўлибди, дам олиб-дам олиб ишланглар», деб қўйди.

Кампир идиш-товоқларни ошхонага кўтариб ўтганди, келини ортидан эргашди.

− Сиз айвонга кириб бироз дамингизни олинг.

− Шу ҳолатда-я.

− Ҳолатингизга нима бўлибди? – у келинига обдон қараркан, боши билан имлаб: – Қани гапирингчи, нима муаммо? – дегандек бўлди.