Икки жаҳон оворалари

Сўнг унинг, бидонни аравага дўқ этиб ташлагани ва ҳиҳ, жонивор, деб эшак-аравасини юргазиб жўнагани эшитилди.

− Бошқа пайтлар Акобир ака уларда йиғилган сутни фермага топшириб қўядилар, − деб янга, қўшнилари билан аҳиллигини тасдиқламоқчи бўлиб гап қистирди.

Кейин бошини кўтариб астойдил таклиф қилди: самовар қайнаб турибди.

Юринг, чой дамлайман.

Ёмғир тинди, аммо пахтазорга кириб бўлмайди. Барибир далага чиқиш керак. У шерикларига қўшилиб, машина, арава юравериб, зичлаган қаттиқ йўлдан бораркан, ажабтовур ўтган тун ҳақида ўйлаб кетарди.

Пахта терилмаса ҳам, пахтазорга кириб туриш ҳақида кўрсатма бўлди. Ҳамма қатори у ҳам қимирлади. Битта ўқ ариқни мўлжаллаб тўхтади.

Офтоб қиздириб, ернинг нами бироз кетиб, оёққа палахса-палахса лой ёпишмайдиган паллада пахта теримига тушилди.

Оловиддин бир вақт ҳаммадан ўтиб, шитоб билан ҳаракат қилаётганига ўзи ҳайрон бўлди. Унинг кайфияти яхши, димоғи чоғ эди.

Кечгача, ҳавода нам бўлгани учунми, Оловиддин терган пахтаси икки юз килога етай деганди. У бугун яхши ҳаракат қилди.

Қандайдир куч далда бериб турди. Унинг кўп пахта терганини кўпчилик олдида эълон қилишганда, дядя Толик кўзини қисиб қўйди. Бу билан, биламан қайси сабабдан ғайратинг ошиб кетган, дегандек бўлдими, Оловиддинга қоронғу.