Икки жаҳон оворалари

Йиғилиш сўнггида, бригадирлари, Оловиддинни шерикларига мурожаат қилиб: бугундан бошлаб хирмонда, кўсак чувишда ишлашини ва шу ерда туришларини эълон қилиб, хона кўрсатди. Улар пахтани кам териб, нуқул гап эшитишарди, индамай рози бўлишди. Кийим-кечаклари, сумкаларигача келтириб қўйилганидан ҳатто ҳайрон қолишди.

Уйга, ҳужрага ёлғиз Оловиддин қайтди, у илғор, унинг мушугини биров пишт демасди.

Ромли айвонда, дастурхон тепасида саллали домла, қуйида кампир бор эди. Акобир ва янга кўринмасди.

Эшикдан бошини суқиб саломлашиб, яхши бориб келдингларми деб кампир билан ҳол-аҳвол сўрашганди, тинмай бошини силкиб тасдиқ қилаётган кампир, ё, пирим, деб ўрнидан туриб, унинг истиқболига чиқди.

− Болам, ювиниб, тараниб, дурустроқ кийиниб ол, меҳмон бор.

Оловиддин маъқул деб хонасига шошди.

Озгина фурсатдан кейин, у дурустроқ кийимда кириб, домла билан қўл беришиб сўрашиб, ёнидаги бўш жойга ўтирди.

Дастурхонга кўз ташлади, сур гўшт, пишлоқ, қанд-қурс, турли ҳўл мевалар, чучвара, сомсами бор эди. У ҳайрон бўлди. Бирор маърака тўғрисида аввалроқ унга айтишмаганди. Озгина ўтмай, кампир унинг олдига бир коса шўрва қўяркан, уни шоширди: «Олинг, олинг болам, кун бўйи даладасиз. Қорин ҳам очиққан чиқар». Оловиддин тезгина тамаддисини тугатдиям, кампир овқат ейишини кузатиб турган эканми, Оловиддинни бу ёққа қаранг деб, ўз хонасига бошлади.

5.