Вершнікі на дарозе

Травы сталi падлогай, выкладзенай узорыстымi каменнымi плiтамi, i yзвысiлiся, на вачах вырастаючы, стромкiя калоны, i купал, з нанiзанымi на яго жывымi зорамi, раскiнуyся зверху.

Яна ж стаяла пасярод велiчнай залы, поyнай ззяння, i стары дарожны плашч спаyзаy з яе, як шалупiнне. А з-пад яго мякка блiскалi перлiны на yрачыстым уборы, i востры шлейф цёк за ёю, быццам жывыя хвалi, пералiваючыся ад пяшчотнага блакiту да сталёвага шэрага. У валасах цьмяным срэбрам блiснуy зубчаты венчык, а на рудых косах, схаваных пад сеткаю, рассыпалiся, быццам росы, дробныя дыяменты.

А гожы твар быy той самы, i выгiн вуснаy такi ж уладны, i вочы такiя ж вусцiшна даyнiя, такiя ж зялёныя – быццам травы на курганах.

– Ведаеш, хто я, дзiця? – спытала яна, i на белай шчацэ паyмесяцам абазначылася смяшлiвая ямiнка. Лель, агаломшаны, знямелы, прырослы да каменных плiтаy, знайшоy у сабе сiлы адно кiyнуць. «Ведаю. Канечне, ведаю. Цяпер – ведаю».

Імя не давалася, выслiзгвала з вуснаy, вылузвалася з пальцаy.

– Ведай яшчэ вось што, – яна рушыла да яго, i шлейф паплыy следам, i паплылi y паветры чароyныя агнi. – Я справядлiвая. Ты пралiy кроy маёй раганы, прынёс халоднае жалеза да святых камянёy. То цяпер пралi сваю кроy, вызвалi мае камянi ад жалезнай атруты. Зробiш так – i я забуду пра помсту табе, пакуль тыя камянi будуць пець.

Яна працягнула Лелю руку y белай пене карункаy, i вышыyка на яе вострым рукаве жыла, кацiлася рачнымi хвалямi па пералiвiстым шоyку. Лель дрогкiмi пальцамi крануyся белай далонi з чорным следам апёку.

– Зарок ёсць зарок, – мовiла сурова. – І клятва ёсць клятва. Адгэтуль i давеку, дзiця.

Зялёныя агнi, што мiрна плылi y паветры побач з ёю, зазвiнелi нясцерпна гучна, амаль раз’юшана, i зала вакол раптам паблякла, рассыпалася на аскепкi, на iскры. Лель, усё яшчэ адчуваючы дотык яе рукi на сваёй, падаy у бездань, у цемру, бясконца i безнадзейна падаy, i сам патроху згасаy, як iскра ад вогнiшча.

Сонца пякло яму y галаву. Лель прыyзняyся на локцi – i пабачыy знаёмае каменнае кола на вяршынi пагорка i чорныя прысак, у якiм яшчэ варочалiся дробныя проблiскi былога агню. Пахла мёдам, нiжэй па схiле гулi пчолы, i хвалi верасовага мора ленавата варушылiся пад ветрам. Неба за ноч паспела ачысцiцца, i цяпер ззяла радаснай сiнню, i сонца прыпякала амаль па-летняму.