Вершнікі на дарозе

– Прачнуyся? – голасна спытаy лютнiст, i Лель, здрыгануyшыся, павярнуy галаву на ягоны голас. Йурай, накiнуyшы кароткi дарожны плашч, стаяy побач з адным з камянёy, i лютня y скураным чахле прытулiлася y яго на плячы, гатовая да падарожжа.

– Дык гэта быy сон? – расчаравана спытаy Лель, калi яны, адзiн за адным, спускалiся з пагорка па вузкай сцежцы. Йурай засмяяyся.

– Сон, – адказаy, пацiснуyшы плячыма. – Або ява. Выбiрай, чалавечае дзiця.

– Я хацеy сказаць, гэта была… няпраyда? – Лель з лёгкай дрыготкай прыгадаy галасы рагоy у начным лесе.

 – Усяго толькi мроя?

– А чаму сон абавязкова мусiць быць няпраyдай? – адгукнуyся Йурай, блiснуyшы на суразмоyцу yсмешкай, i Лель змрочна засоп. У лютнiста была дзiвосная манера адказваць на пытаннi, не даючы, уласна, адказаy. Зрэшты, вытрымаyшы нядоyгае маyчанне, Йурай злiтаваyся.

– Так, – мовiy. – Ты цяпер звязаны зарокам. Так, ты цяпер мусiш выканаць тое, што паабяцаy Усёмацi. І так, яна, у сваю чаргу, абяцала забыць пра праклён i помсту.

– А што, – насмелiyся спытаць Лель. – Што яна казала пра… спаборнiцтва паэтаy?

Йурай варухнуy бровамi.

– Хiба ёсць табе да гэтага справа? – спытаy лютнiст. – Так або iначай, але я пакуль побач, а y цябе дамоyленасць з Усёмацi. Толькi гэта i важна, не?

– Але… усё гэта быy сон? – азадачана нахмурыyся Лель. Зараз, удзень, ад успамiнаy пра начное падарожжа накатвала вусцiш, i дрыжыкi караскалiся па спiне. Бо калi гэта yсё праyда – значыць, сiла той, што з’явiлася y Лелевым сне, не прыснёная, а самая сапраyдная.

Значыць, святынi яе сапраyдныя. Значыць, тая старая ведзьма, адбiраючы y вяскоyцаy дзяцей, аддаючы Лелеву малую сястру камяням, таксама была y сваiм праве.

З гэтым было цяжкавата змiрыцца, i на душы, ад усведамлення yласнага бяссiлля, разлiваyся холад. У свеце не-людзей, якiя выпявалi закляццi ды yмела знiтоyвалi сон з яваю, так што i не адрознiш, чалавеку проста не было месца.

– Можа, i так, чалавечае дзiця, – пацiснуyшы плячыма, адгукнуyся Йурай, калi Лель з горыччу вымавiy перадуманае yслых.

 – Але часы нашых чараy патроху мiнаюць, i хутка мы yсе будзем жыць у свеце людзей.

Лель прыснуy недаверлiвым смяшком, але лютнiст нават не yсмiхнуyся.

– Я бачу, – адказаy толькi, калi Лель пацiкавiyся, адкуль такая yпэyненасць.

Яны плячом да пляча крочылi мiж верасоy побач з дарогай, i лютнiст уважлiва паглядаy па баках, быццам шукаy нешта.