Вершнікі на дарозе

Нахiлiyся, нарэшце, сарваyшы пару вялiкiх суквеццяy лiловага верасу, пакруцiy у пальцах, з сумневам узважыy кожнае на руцэ. Лель, чухаючы патылiцу, падумаy быy, што лютнiст вышуквае травы для якогась зелля.

Адно Йурай, выбраyшыся на зарослыя каляiны, шпульнуy верасовую квецень на дарогу. А пасля, нахмурыyшыся, упусцiy з вуснаy у дарожны пыл кароткае слова. Слова гэтае Лель не пачуy – толькi пабачыy у руху Йураевых вуснаy, у рабiзне, што прабегла па паветры, у клубах пылу, што рэзка yзнялiся над каляiнамi. За покрывам пылу варочалiся на дарозе дзве цёмныя плямы з лiловым адлiвам, i кожная паступова выцягвалася, падымалася, набывала форму.

І раптам над верасамi прагучала тоненькае конскае ржанне, i капыты гарачых коней ударылi па дарожным пыле.

Лель захоплена глядзеy, як двое коней – вараных, з нябачанымi лiловымi проблiскамi y поyсцi, – патрэсваюць шаyковымi грывамi i хвастамi, гарачацца, раздуваюць ноздры, прадчуваючы дарогу. Йурай патрапаy абодвух верасовых скакуноy па галовах – i яны азвалiся прыязным фырканнем.

Лель, усё яшчэ зачараваны, пакрочыy блiжэй, i конi нiкуды не знiклi, а паyдзённае сонца лiлося на iх крутыя бакi i точаныя шыi.

– Рушма, чалавечае дзiця, – прыспешыy Йурай, спрытна сядаючы верхам. – На двух нагах далекавата давялося б iсцi, а паспяшацца нам варта. Хiба што, – дадаy лютнiст насмешлiва, – Лель пажадае iсцi на чатырох уласных нагах, а не трэсцiся y сядле. Ён, Йурай, зусiм не супраць, калi на тое.

– У сядле, – таропка пагадзiyся Лель. Асцярожна пагладзiy скакуна па льсняным баку – i конь павярнуy галаву, дабрадушна косячы цёмным вiльготным вокам.

Жывая, рэчыyная iстота, з плоцi i крывi, быццам i не было нiякiх чараy, быццам не вырас толькi што з верасовага суквецця.

Конныя, яны рынулiся па дарозе цераз пусткi, i прапахлыя мёдам верасовыя хвалi iмклiва замiльгалi абапал дарогi. Замiльгалi – i патроху адкацiлiся, засталiся за спiнамi, за звiвамi дарогi. Пабеглi частыя yзгоркi, зарослыя маладымi асiнкамi, i на iх Лелю час ад часу кiдалiся y вочы белыя камянi, што быццам бы вартавалi дарогу.

За бярозавым гаем паказаyся, блiснуyшы срэбрам вады, вольны разлог рачной далiны – i таксама y хуткiм часе застаyся yбаку. Йурай, скарачаючы шлях на захад, скiроyваy коней патаемнымi сцежкамi, што спавiвалi надрэчныя yзвышшы. Верасовыя скакуны вiхурамi праносiлiся праз сырыя асiннiкi, праз светлыя бярэзнiкi, без высiлку, без стомы пераскокваючы цераз бураломы ды неглыбокiя раyчукi, што беглi y рачную далiну.