Вершнікі на дарозе

Яны yварвалiся пад шаты пушчы, пад покрыва старадаyнiх хвояy. Па медных ствалах языкамi агню разбягалiся вавёркi, i ценi асцярожных аленяy праносiлiся y зялёным паyзмроку, за сухiмi малiннiкамi. Хваёвыя вершалiны трапяталi i шапталiся пад ветрам, тут, пад лясным покрывам, амаль незаyважным. Частыя плямы сонечнага святла павольна паyзлi па меднай кары, быццам кроплi смалы, i гусцелi, бо сонца патроху апускалася нiжэй, а дзень кацiyся да вечара.

Каляiны дарогi паyзлi па пяску, i з-пад капытоy няyрымслiвых верасовых коней узляталi высока yверх драбочкi жоyтага жвiру i зжоyклай iглiцы.

А пушча цягнулася далей i далей, раскiдвалася, распроствалася, бясконцая, старадаyняя, вечная. У мажных хвояy шырока разрасталiся кроны, i дрэвы нiбы распраyлялi плечы, цягнучыся да неба. Лель, удыхаючы густы смалiсты водар, глядзеy на гэтых волатаy у меднай лусцэ, што, мабыць, засталi яшчэ ягоных прашчураy, i думаy пра свет людзей, узгаданы лютнiстам як непазбежнасць. І ад гэтых думак чамусьцi шчымела сэрца – няхай сам Лель быy, несумненна, часткаю таго новага, чалавечага свету.

Даyняя пушча, дарма што падавалася бясконцай, урэшце адступiла-такi. Спачатку рассеяyся зеленаваты паyзмрок, тады радзейшымi сталi дрэвы, пасля замест векавых волатаy дарогу абступiлi iх унукi i праyнукi, таксама моцныя, але без той спрадвечнай велiчнасцi ды магутнасцi. З узлеску, дзе густой сцяной стаялi, цягнучыся з кустоyя да сонца, тонкiя сеянцы, было добра вiдаць рэдкiя пагоркi, зарослыя дубровамi, а мiж iмi – адваяваную y пушчы зямлю, лугi i палеткi.

Пасвiлiся авечкi, перарывiста звiнела жалейка, i рэдкiя разложыстыя дубы ды хвоi, пакiнутыя пасярод поля, глядзелi самотна, сiратлiва.

Тут, сярод гэтых прыручаных, змененых працоyнымi рукамi абшараy у лепшую долю для людзей, у будучыню, толькi для iх прызначаную, верылася. Прынамсi, верылася значна болей, чым на дзiкiх пустках, дзе з верасовых суквеццяy вырастаюць чароyныя конi, або y вячыстай пушчы, чалавеку не падуладнай.

Над дубровамi пачынаy патроху налiвацца барваю захад, а таму, крыху перавёyшы дыханне на yзлессi, зрабiyшы па глытку з бiклагi з травяным напоем, яны рушылi далей, неслiся нястомна, быццам дзве верасовыя вiхуры. Каляiны ацяжэлi, паглыбiлiся, сама дарога заyважна раздалася yшыркi i часта давала адгалiнаваннi. Тыя разыходзiлiся то yправа, то yлева, беглi, кружляючы, цераз палi i лугi, цераз дубровы, i было бачна, як у аддаленнi падымаюцца y неба дымы ачагоy.