Вершнікі на дарозе

Вершнiкi на дарозе

Маргарыта Латышкевiч

У дзiвосным свеце аповесцей фэнтэзi Маргарыты Латышкевiч ажываюць легенды, спяваюць рунiчныя камянi i нараджаюцца чары. Народ Курганова Поля – паэты, ведзьмары, ваяры – процiстаяць людзям. Але цi настолькi адрозныя народ Курганоy i чалавечыя сыны?..

Верасовыя пусткi напаyняюцца музыкай ветру, магiя пранiзвае час i прастору. Вершнiкi yжо на шляху…

Маргарыта Латышкевiч

Вершнiкi на дарозе

Аповесцi

* * *

© Латышкевiч М. Ю., 2023

© Андрэева І.

А., мастацкае афармленне, лагатып, 2023

© Афармленне. ТДА «Выдавецтва „Чатыры чвэрцi“», 2023

Замест прадмовы

Хочаш,

я раскажу табе

казку?

Там будуць князёyны,

там будуць героi,

i абымшэлыя вежы палацаy,

i цяжкiя yздыхi

блiскучай зброi.

Хочаш?

Там будуць агнi над багнай,

i навальнiцы над курганамi,

i поклiч рагоy паляyнiчых прагны,

пад покрывам Пушчы —

алень загнаны.

Ты бачыш?

Вакол нас вiруюць ценi

i шэпчуць спакуслiва i салодка

пра запаветныя сцежкi сненняy,

што зводзяць прэч

ад любых турботаy.

Ты iх не слухай:

нам – далей крочыць

па лесвiцы з месяцовых промняy

пад сiнiм покрывам

вечнай ночы,

што пакiдае iней

на скронях.

Казка

расказваецца, але i,

з крывёю змяшаная,

у жылах б’ецца.

Бо створанае толькi тады ацалее,

калi y iм трапеча

драбочак

сэрца.

Я, можа быць,

досыць часта хлушу,

ды хлусiць табе не змагу нiколi.

Нераспавядзёныя казкi

душаць,

пакуль яны yнутры

зняволеныя.

Яны прыходзяць

загнаным аленем,

агнямi плывуць

над дарогаю гразкай.

Пакладзi ж галаву да мяне на каленi.

Хочаш,

я раскажу табе

казку?

Першая песня

Хвалi верасоy ленавата калыхалiся пад ветрам. І падавалася: то не вецер калыша травы, а верасы, самi сабою гайдаючыся, прыводзяць у рух цёплае, настоенае на густым мядовым водары паветра.

Лiловыя, белыя i амаль чорныя, усiх адценняy, верасы высцiлалi пусткi адмысловым дываном, што цягнуyся ажно да сiняй кромкi лесу.

Сям-там сярод пышных купiн паказвалiся снулыя дрэyцы, раскiданыя рэдка, сагнутыя суровай непагаддзю. Паказвалi свае бакi, аблепленыя сухiмi плямамi моху, i валуны, большыя i меншыя, а справа над дарогаю yспухаy, навiсаючы над пляскатымi пусткамi, невысокi пагорак. Дарога абыходзiла yтравелае yзвышша кругам – дзве зарослыя каляiны мiж магутных хваляy верасовага мора – i вiлася далей, i гублялася за смугою.