Вершнікі на дарозе

А на пагорку гарэy агонь. Ледзь заyважны струмень дыму вiyся над iм, сыходзiy у неба, i там зблытваyся з брухам ацяжэлай ад вiльгацi хмары.

Лель прыпынiyся, стомлены, якраз-такi дзеля агню. Вецер патыхаy сырасцю, прадчуваннем блiзкага дажджу, i на yсходзе далягляд ужо размыла, абгарнула марывам непагадзi. А тут было вогнiшча, раскладзенае y ценi стаячага каменя, i жывая душа. І, можа быць, сякая-такая вячэра: у дарожнай торбе Леля з заyчорашняга дня не вадзiлася нi крошкi ежы. Ён меркаваy дабрацца да якога-кольвек селiшча яшчэ yчора yвечары, адно – не дабраyся, згубiyшыся, заблукаyшы на незнаёмых пустках.

Голад дадаваy адвагi, i Лель, яшчэ трохi пасумняваyшыся, збочыy са зманлiвай дарогi i пакрочыy па схiле yверх, блытаючыся y цёмнай траве. Іншым разам ён, можа быць, i асцерагаyся б падарожнага чалавека: часы былi няпэyныя, люд прыдараyся розны. Але за добрыя суткi марных блуканняy Лель адчайна стамiyся быць адзiн.

І згаладаyся таксама, вядома.

Спiна пагорка yздымалася над пусткамi досыць крута, але пад ногi Лелю хутка легла вузкая сцежка, пратаптаная y траве.

Дымок ад вогнiшча вiyся весела, падымаючыся з каменнага кола, што вянчала yзвышша. Ценi ад камянёy, на дзiва цёмныя, нават пагрозлiвыя, распаyзалiся па схiлах, цягнулiся нiжэй i нiжэй у заходзячым сонцы. Адзiн з ценяy перасякаy сцежку, i Лель, нягледзячы на yсю рашучасць, увайшоy у яго з неспакоем – як вымушана yваходзяць у цёмную ваду. Парывам ветру тут жа yдарыла яму y твар, быццам вялiкая птушка мазнула цяжкiм крылом, размятаyшы няроyна абрэзаныя валасы. Цень – Лель не паверыy уласным вачам – пайшоy рабiзною, як водная плынь. Лель зажмурыyся, ускiнуy рукi, засланяючыся ад ветру, i спiнаю раптоyна адчуy прагную бездань, i пахiснуyся ад слабасцi. Але неяк утрымаyся, устояy на нагах.

Вецер у момант ацiх, быццам i не было яго, а калi Лель прамiргаyся, усё было такiм жа, як раней, i цень ад каменя мiрна ляжаy на зямлi, а вецер лёгка кратаy травы на схiлах. Лель перарывiста выдыхнуy, ацiраючы даланёю yзмакрэлы лоб.

Сэрца yсё яшчэ глуха тахкала, заходзячыся, i ногi падступна дрыжалi.

– Добрага дня вам, шаноyныя!.. – хрыпла мовiy Лель. Бяздумна, усляпую кiнуy вiтанне y каменнае кола, яшчэ да таго, як самому yвайсцi туды. Правёy рукою, прамiнаючы, па блiжнiм каменi, адчуy скураю шурпатасць, i важкасць, i выведзеныя некiм таемныя рэзы, звiвастыя, як змяiныя целы.

У каменным коле сапраyды было раскладзена вогнiшча, спрытна yладкаванае y ямiнцы. Але побач нiкога не было.