Павадыр

Толькi y рэдкiх выпадках абарыгены выцiскалi з сябе некалькi слоy, i рабiлася гэта толькi тады, калi побач стаяy мiлiцыянер цi прадстаyнiк мясцовых улад, якi жорстка загадваy адказваць на пытаннi. І, вядома, пад прымусам нiякiх добрых размоy не атрымлiвалася. Безумоyна, кампанii было б значна лягчэй пры дапамозе месцiчаy уладкаваць прыезжых будаyнiкоy на першых кроках будаyнiцтва, знайсцi сярод iх падсобных рабочых i вырашыць яшчэ шмат дробных праблем, якiя, пры вялiкiх аб’ёмах работ i колькасцi розных напрамкаy, узнiкаюць кожны дзень.

Але наладзiць добрыя yзаемаадносiны нiяк не атрымлiвалася.

Гэта было непрыемна, але амаль нiяк не адбiвалася на тэмпах будаyнiцтва. У вынiку yсё yладкавалi i без дапамогi вяскоyцаy. Зараз будаyнiцтва iдзе, як запланавана, i нават хутчэй. Па праyдзе кажучы, будаyнiкам было амаль што yсё роyна, як паводзяць сябе месцiчы. Яны на самой справе цiха радавалiся таму, як паставiлi сябе гэтыя «ненармальныя», паколькi па вопыту добра ведалi, што y цывiлiзаванай Еyропе yжо з самага пачатку работ на iх навалам iшлi б нападкi розных «зялёных» i iншых ахоyцаy прыроды i правоy чалавека, якiх адразу клiчуць мясцовыя жыхары.

А тут – цiшыня, i нiхто не перашкаджае займацца сваёй справай. Ну i што, што да месца працы вымушаны ехаць лiшнiя паyгадзiны? Пройдзе зусiм нямнога часу, з’явяцца больш-меньш прыстасаваныя для жылля баракi на самой будаyнiчай пляцоyцы, а людзi, якiя жывуць y наваколлi, y рэшце рэшт проста не атрымаюць па некалькi сот еyра за арэнду жылля.

Не жадае вясковая моладзь папрацаваць за грошы, якiя y некалькi разоy вышэй за iх звычайныя заробкi – дык гэта iх праблемы. Так што можна было б i супакоiцца, але кiраyнiку будоyлi нешта не давала гэта зрабiць. Ен iмкнуyся зразумець, чаму мясцовыя жыхары так нестандартна сябе паводзяць. Што тычыцца пратэстаy – усё зразумела. Беларусь – не тая краiна. Але жывуць у вёсках небагата i, тым не меньш, нiхто не жадае падзарабiць лёгкiх грошай.

Пачатковыя даведкi y куратараy будаyнiцтва з боку дзяржавы нiчога не далi.

Гэтыя людзi i самi нiчога не ведалi. На yсе пытаннi толькi пацiскалi плячыма. Потым, пасля размоy з прадстаyнiкамi адмiнiстрацыi раёна i людзьмi з iншых раённых улад, нейкая iнфармацыя з’явiлася, але на yзроyнi – жыхары вёсак заyжды такiя, нелюдзiмыя, жывуць iзалявана. Яны кантактуюць з iншымi толькi пад прымусам, але не перашкаджаюць i не будуць гэтага рабiць. Таму не трэба на iх звяртаць увагi.