Павадыр

Павадыр

Мiхаiл Новiк

Цывiлiзацыi yсходзяць i сыходзяць, пакiдаючы рэшткi, гледзячы на якiя yзнiкаюць пытаннi. Што гэта? У чым прызначэнне пiрамiд цi Стоyнхэнжа? Часам бывае жаль ад таго, што мы не жылi y тыя часы, калi yсё гэта yзнiкала. Жаль ад таго, што yсё гэта сышло i нiколi yжо не вернецца, засталiся толькi пытаннi, на якiя нiяк i не атрымлiваецца адшукаць адказы. Але гэтак лi на самой справе? Няyжо усё канчаткова знiкла i нiшто з таго, ад чаго шукалi абарону нашыя продкi, не yзнiкне y сучасным сусвеце?

Мiхаiл Новiк

Павадыр

– Заходзь…

Стары адчынiy дзверы y светлы пакойчык, якi стане мне прытулкам у гэтай вёсцы на пэyны час.

Невялiкi, але мне хопiць. Дашчаныя столь i падлога, фарбаваныя алейнымi фарбамi. Простыя папяровыя шпалеры на сценах. З мэблi – старыя шафа, ложак, стол i крэсла з сеткай трэшчын на лякiраваных драyляных драбнiцах. Адкрытая вiтая электраправодка, да якой падключаны купал з адзiнокай лямпачкай пад столлю i электрычная разетка. Што яшчэ патрэбна камандзiрованаму?

Акно выходзiць у сад, якi зiхацiць свежай ярка-зялёнай лiстотай першай паловы лета. Я падыйшоy да аканiчкi i з задавальненнем удыхнуy лёгкае, напоyненнае пахам пакошанай травы паветра. Загледзеyся на тое, як прыгожа промнi сонца ляжаць на пладовых дрэвах, падсвечваюць завязь яблык, груш i вiшань, якiя абляпiлi галiны так, што месцамi здаецца, нiбы гэта вiнаградныя гронкi. Так бы i стаяy яшчэ доyгi час, удыхаючы здаровы пах незабруджанай цывiлiзацыяй прыроды, але вадзiцель чакаць не будзе, трэба рухацца, вызваляць багажнiк ад сваiх рэчаy.

Усяго дзве гадзiны таму, калi я агучыy сваё пажаданне пасялiцца y мясцовых жыхароy без анiякай папарэдняй падрыхтоyкi, на мяне паглядзелi як на вар’ята. Ўжо неаднаразова прадстаyнiкi чэскай кампанii, якая па дамове з кiраyнiцтвам Беларускай дзяржавы будуе тут, у Нясвiжкiм раёне, буйны жывёлагадоyчы комплекс, намагалiся заручыцца падтрымкай жыхароy чатырох размешчаных навокал ад будаyнiцтва вёсак.

Але гэтага так i не змаглi зрабiць.

Не, нiхто не нападаy на прадстаyнiкоy кампанii, не гнаy iх прэч, не рабiy перешкод будаyнiчаму транспарту, якi цэлымi суткамi мясiy сваiмi коламi гразкiя дарогi, што праходзiлi праз вёскi. Мясцовыя жыхары быццам зусiм не бачылi, што адбываецца навокал. Прынамсi, што вельмi дзiyна y сучасных рэалiях, яны нi з кiм з чужых не размаyлялi. Зусiм не размаулялi, нават не адказвалi на прывiтаннi.