Беларускі раман

 – Спадзяюся, супрацiyлення не будзе?

Аб якiм супрацiyленнi магла весцiся гаворка? Калi побач з табой прыгожая дзяyчына, няважна з якой нагоды! Вадзiм стараyся не думаць, што, хутчэй за yсё, калi б грошай у яго не аказалася, Леся нават не зiрнула б у яго бок. А y яго грошы ёсць, i моладзь жадае выпiць. Чаму б i не дапамагчы?

Яны купiлi дзве бутэлькi «Пшанiчнай», чатыры – «Мiража», чатыры – «Холстэна», два боханы чорнага хлеба, батон, пакет кефiру, палку каyбасы i пару гамбургераy для Лесi, якая вельмi хацела есцi.

Потым пачакалi, пакуль Руслан злётае за таннымi цыгарэтамi, бо на «L M» ужо не хапала грошай. Калi вярнуyся Руслан, паyстала, як адзiнка y школьным дзённiку, пытанне: куды пайсцi? Па-першае, час познi; па-другое, холадна i нi аб нiякiм парку можна нават i не заiкацца, а y пераходзе не застанешся, бо менты i так ужо скоса пазiраюць i ходзяць вакол зiгзагамi; сунуцца да каго-небудзь на хату таксама адпадала, бо правiльныя бацькi паднiмуць вэрхал i выклiчуць мiлiцыю, пажарных i «хуткую дапамогу» разам. Думаць трэба было хутчэй, бо наблiжаyся час спынення грамадскага транспарту. Твары кампанii пахмурнелi y цяжкiх думках, быццам кожны з iх сядзеy за сталом на экзамене па вышэйшай матэматыцы i рашаy задачу для акадэмiкаy.

– А з якой нагоды фуршэт? – весела пацiкавiyся Вадзiм.

– Цябе сустрэлi, – прамовiла Леся, – вось i трэба адзначыць.

– Тады паехалi да мяне, – усмiхнуyся, падмiргваючы Лесi, Вадзiм.

– Чаго ж ты раней маyчаy! – усе разам накiнулiся на Корбута з папрокамi.

Адна Леся моyчкi дакурыла цыгарэту i пстрыкнула недакуркам у бок ад сябе.

– Куды ехаць? – спыталася.

– На Пушкiнскую.

– У метро! – дружна крыкнула кампанiя i адзiным цэлым кiнулася да шкляных дзвярэй, вядучых у метро.

Яны ледзь не спазнiлiся на апошнюю электрычку, Вадзiм паспеy учапiцца за дзверы вагона i стаць памiж iмi, утрымлiваючы, каб не зачынiлiся, пакуль усе не апынулiся y вагоне.

– Ты адзiн жывеш? – пасля пацiкавiлася Леся.

– Не, з братам. А што?

– Ён нас пусцiць?

– Ён пiсьменнiк, – адказаy Вадзiм, закрыyшы гэтай фразай тэму, нiбы яна была адзiным адказам на пытанне.

Аyтобусы yжо не хадзiлi, давялося iсцi пешшу. Але было недалёка. Да дзевяцiпавярховiка, у якiм жыy Вадзiм, што насупраць будаyнiчага тэхнiкума па вулiцы Матусевiча, – усяго дзесяць хвiлiн хады.

…Як назло, брата не было дома. А y Вадзiма не было ключоy ад кватэры. Засталiся y касцюме.

– І тут не шанцуе, – заyважыy нехта з кампанii.