Беларускі раман

– Мой брат – пiсьменнiк! – са значэннем павысiy голас Вадзiм. – Калi яго няма, пойдзем унiз. Не «люкс», але цярпiма.

– Галоyнае, што не холадна.

– Гарэлкi мала.

– Не праблема. Па дарозе «начнiк» бачыy?

– А грошы дзе браць?

– Знойдуцца.

Калi yсе паселi на пляцоyцы першага паверха, пад лесвiцай, насупраць лiфта, каму як было зручна, Вадзiм адкаркаваy першую бутэльку. На дзiва, дзяyчаты, якiх было чацвёра, не лiчачы Лесi, ад гарэлкi адмовiлiся, акрамя Лесi. Адна з iх, рыжая, вяртлявая, падобная на ваверчаня, палезла y свой рукзак i дастала сапраyднае «Клiко».

Растлумачыла тым, што рэквiзавала з дня нараджэння старэйшай сястры.

Калi пiтво разлiлi, Руслан падняyся з лесвiчнай прыступкi, на якой сядзеy адзiн, i проста сказаy: «За нас!»

Гарэлку хутка выпiлi, «чарнiла» таксама не затрымалася. Душы патрабавалi працягу. Руслан згадзiyся збегаць. Вадзiм адлiчыy грошы, тое, што засталося.

Разбiлiся па парах, зашылiся, як мышы y норах, па кутах. Пачулiся чмокi пацалункаy, гарачыя шэпты, гук расшпiльваемых куртак з аднаго боку i прыглушанае пастагванне, з другога – звон аплявухi, нiбы разбiтага посуду; цiхае, але абуранае «…куды палез, ёлупень?!», зноy аплявуха, тузанiна, хуткiя крокi…

Побач села тая, рыжая, Надзя, прычэсвала адной рукой валасы, другой зашпiльвала куртку.

У глыбiнi душы Леся аблаяла Надзю i паслала падалей, бо ёй хацелася застацца з Вадзiмам побач адной. Вадзiму, у сваю чаргу, таксама замiнала Надзя, але ж не прагонiш яе.

З’явiyся задыханы румяны Руслан, з ледзяшамi на барадзе, з трыма пляшкамi «Двух буслоy».

ІІ

Мiкiта Мiхайлавiч Корбут прывык пiсаць з ранiцы. Пасля, вядома, ранiшняга рацыёну, якi складаyся з нязменных двух кубкаy кавы з цукрам i цыгарэты.

Сядаючы за пiсьмовы стол, Корбут спачатку перачытваy старонкi, напiсаныя yчора, калi-нiкалi правiy iх i прымаyся за працу. Не заyсёды работа задавальняла, калi yсё iшло гладка, як тканiна цi роyная асфальтаваная дарога. Часам пiсанiна здавалася суцэльным пеклам, калi ён выцiскваy па кропельцы, нiбы падлогавую анучу, сказы, марнуючы на iх па чатыры, а то i па шэсць гадзiн, каб напiсаць хаця б старонку.

Не пiсалася. Корбут вывеy толькi адно слова на белым, як малако, аркушы паперы. Далей, як не напружваyся, нiбы рожанiца y раддоме, нiчога не нараджалася. Як ступар усё роyна нейкi адбыyся. Ён закурыy, аблакацiyся аб стол, прабягаючы вачыма яшчэ раз па папярэднiх радках папярэдняй старонкi.

– Дэбiлiзм нейкi! – вылаяyся Корбут.