Беларускі раман

Ён зграбастаy спiсаныя аркушы, скамячыy у няправiльную акружнасць i падпалiy, шпурнуy, ужо y агнi, у попельнiцу. Цяжка yздыхнуy. Усё ж не кожны дзень нiшчыy плады тыднёвай працы. Аднак так лепш. Не хапала яшчэ паглыбiцца y безгустоyшчыну сучасных трылераy! Трэба шукаць штосьцi iншае, пажадана без ужывання мата, якi запаланiy усю сучасную прозу. Дзе наша эстэтыка падзелася? Цi яе, як i каханне, спiхнулi y бардэль на агледзiны новых рускiх за пару тысяч даляраy? Танна. І не шкада? Была б яго воля… Хаця навошта марыць аб нязбыyным? Марыць нiколi не зашкодзiць, гаворыць народная мудрасць, але… лепш… так.

Корбут сумна yсмiхнуyся. Вось так i yсе, як ён. Мая хата yбаку. Свая кашуля блiжэй да цела. Галоyнае, каб нiхто нiколi не закрануy асабiсты побыт. Жыць пад дэвiзам шэрай будзёншчыны: гэта мяне не тычыцца. Калiсьцi ён быy не такi, у маладосцi. Не было куды энергiю дзяваць. І куды yсё знiкла?

– Няyжо я так дэградаваy? – уголас прамовiy Корбут.

Ён зазiрнуy у пакой малодшага брата. Але Вадзiма yжо не было.

Цi яшчэ не было? Памятаецца, Корбут заснуy, так i не дачакаyшыся яго, пад iранiчныя i зусiм не страшныя yскрыкi Фрэдзi Кругера па тэлебачаннi, а снiy зноy Веранiку Берднiк, маладую i абаяльную, якой яна была пятнаццаць гадоy таму. Зрэшты, яна i зараз не выглядае на свае трыццаць шэсць. Па ролях у кiнастужках ёй не дасi болей за дваццаць пяць – дваццаць сем гадоy…

Працяжна зазванiy тэлефон. Неахвотна адарваyшыся ад прыемнага yспамiну, Корбут падняy слухаyку.

– Мiкiта, гэта ты? – пазнаy ён калегу па пяры Канстанцiна Цiмашэнку, таленавiтага, але гультаяватага празаiка, якi займаyся y Доме лiтаратара творчай працай з моладдзю.

І атрымлiвалася нядрэнна. З-пад яго лёгкай рукi выйшаy ужо не адзiн цiкавы паэт.

– Я. Здароy, Косця, – адгукнуyся Корбут.

– Прывiтанне. Мiкiта, ты ж не забыyся пра сённяшнi вечар?

– А што сёння yвечары? – не зразумеy Корбут.

– Ну, блiн… – нязлосна вылаяyся Цiмашэнка. – Мы ж з табой яшчэ калi дамовiлiся, не памятаеш?

– А, наконт тваёй тусоyкi лiтаб’яднання? – дапяy Корбут.

 – Не хвалюйся, я буду.

– Толькi ж не прывалачыся на аyтапiлоце, – папярэдзiy яго Цiмашэнка. – Усё-ткi школьнiцы будуць, студэнткi… Якi ты iм прыклад падасi?

– Твае школьнiцы, Косця, бачылi не тое, што п’янага пiсьменнiка, а…

– Добра, добра, нiчога не маю супраць, – спынiy яго Цiмашэнка, – але абяцай, што прыйдзеш цвярозы.

– Ты дрэнна мяне ведаеш, Косця, – прамовiy Корбут. – Я магу i пакрыyдзiцца.