Мястэчка

Ён ведаy i любiy сваю справу, а яго асабiстае жыццё i асабiстыя прыхiльнасцi нiкога не павiнны былi калыхаць.

Рэпетыцыя пачалася.

Для размiнкi паyтарылi «Дзiкiя танцы» Русланы. Потым выканалi некалькi хiп-хопавых рэчаy, з якiмi перамаглi на абласным конкурсе сучаснага танца. Пасля Сяргей паведамiy, што прыйшлi паперы з Мiнiстэрства культуры аб правядзеннi тэматычнага рэспублiканскага конкурсу «За квiтнеючую Беларусь», якi пройдзе y сталiцы дзяржавы y снежнi. Іх калектыy запрошаны прыняць удзел. Значыць, трэба шукаць новую музыку i новыя вобразы.

Усе пагадзiлiся i, безумоyна, узрадавалiся. Пачнецца сапраyдная цiкавая праца. Надакучыла yжо паyгода адно i тое ж танчыць.

Выходзiлi ажыyленыя i адухоyленыя будучымi пераменамi.

На ганку курыy Мiкалай Мiхайлавiч. Убачыyшы Таню, падклiкаy, папрасiy затрымацца. Таня развiталася з дзяyчатамi, падышла да Мiкалая Мiхайлавiча.

– Ужо дамоy? – спытаy Мiкалай Мiхайлавiч.

Таня кiyнула.

– Бутэрброд хочаш? – пацiкавiyся Мiкалай Мiхайлавiч.

– Хачу, – не адмовiлася Таня.

Яна страшэнна прагаладалася за цэлы дзень. Як толькi ногi не працягнула?…

Мiкалай Мiхайлавiч адкрыy партфель, якi стаяy на падаконнiку за спiнай, вынуy папяровы скрутак, у якi былi загорнутыя бутэрброды з каyбасой. Мяркуючы па yсiм, калi партфель з iм, Мiкалай Мiхайлавiч таксама вызвалiyся i адмыслова чакаy Таню, чагосьцi хацеy ад яе.

– Слухай, Паyлоyская, – пачаy Мiкалай Мiхайлавiч, працягваючы дзяyчыне бутэрброд, – я тут п’еску адну знайшоy. Хачу паставiць у нашай установе.

– Так стаyце, – прамовiла Таня, прымаючы бутэрброд, – я пры чым?

– Ды пры тым, – сказаy Мiкалай Мiхайлавiч, – што ты павiнна y ёй выканаць галоyную ролю.

– На жаль, не магу, – адразу адмовiлася Таня, кусаючы бутэрброд.

– Гэта чаму яшчэ? – здзiвiyся адмове Мiкалай Мiхайлавiч.

– У нас конкурс намячаецца, – жавала Таня.

– Танцулькi цi што? – зразумеy Мiкалай Мiхайлавiч.

– Не танцулькi, – паправiла Таня. – Вельмi важны танцавальны конкурс рэспублiканскага маштабу.

Сярожа так сказаy.

– Калi справа толькi y Сярожы, – прамовiy Мiкалай Мiхайлавiч, – я з iм пагавару.

– Не трэба, – запярэчыла Таня. – Я хачу танчыць.

– Так, добра, – падхапiy Мiкалай Мiхайлавiч партфель пад мышку, а Таню yзяy за руку, – пойдзем, праводжу цябе, па дарозе пагаворым.

– Я так папярхнуся, – не паспявала за вялiкiмi крокамi Мiкалая Мiхайлавiча Таня. Прыйшлося яму падладжвацца пад хуткасць дзяyчыны. – Так значна лепш, – задаволена прагаварыла яна.