Мястэчка

– Ды падабаешся, – адказаy Коля, – у прыгажосцi я разбiраюся, але…

– У цябе хтосьцi ёсць? – дапамагла Юля.

– Наyрад цi, – задумаyся Пiнокiа.

– Што тады? – дапытвалася Юля.

– Неяк дзiyна yсё гэта, – не разумеy Коля, што ён рабiy на гэтай пустцы з несумнеyнай прыгажуняй, якая гарнулася да яго.

– Ты баiшся прыгожых дзяyчат? – здагадалася Юля. – Не бойся, – правяла рукой па яго шчацэ. – Яны самi yсяго баяцца. Давай сябраваць, – прапанавала. – Ты мне вельмi падабаешся, – прамовiла далiкатна.

 – Я yсё пра цябе ведаю. Не моцна балiць? – спытала пра пабiтую губу.

– Ды не, – усмiхнуyся Коля.

Юля прыпаднялася на дыбачкi, як раней Таня Паyлоyская каб цмокнуць Мiкалая Мiхайлавiча y шчаку, для таго, каб пацалаваць Колю y вусны.

– Мяккiя, – сказала пасля пацалунку. – Нязграбныя, – усмiхнулася. – Давай сустрэнемся заyтра пасля yрокаy тутака ж, – прапанавала.

– Давай, – пагадзiyся ашаломлены Пiнокiа. Ён i падумаць не мог, што спадабаецца такой прыгожай дзяyчыне. А Юлi ён спадабаyся.

Яна ведала, што ён добры i прыстойны. І нос у яго не такi yжо i доyгi, як напрыдумлялi. А тое, што няyмелы i кранальны y сваiм няyменнi, – так гэта выдатна. Будзе чаму вучыцца адно y аднаго.

– А цяпер iдзi дамоy, – папрасiла Юля раптам.

– Ты yпэyнена? – удакладнiy Пiнокiа, цi правiльна ён зразумеy.

– Так, – цвёрда адказала Юля. – Галоyнае, што ты прыйшоy. Значыць, у нас усё атрымаецца. Да заyтра.

Дзяyчына выбралася з абдымкаy хлопца, лёгка спусцiлася з бетонных плiт на зямлю i пабегла дахаты.

Дзея трэцяя

Эпiзод 11

П'еса Кацярыны Ткачовай «Прывiтанне, Маша!» захапiла Таню з першай старонкi, хоць чытаць яе яна не вельмi хацела. Пасёрбаyшы супчыку з фрыкадэлькамi, прыгатаванага бабуляй, Таня разгарнула кнiжку, пачала чытаць i правалiлася y тэкст, як у вiр з галавой, сама таго не чакаючы. Сорак старонак сярэднiм шрыфтам праглынула на адным дыханнi. Мiкалай Мiхайлавiч ведаy, што прапаноyваць. Не так проста, мiж iншым, зацiкавiць сучаснага падлетка чытаннем, тым больш чытаннем п'есы.

Прыкольна будзе, калi y Мiкалая Мiхайлавiча атрымаецца паставiць спектакль. Галоyная гераiня, Маша, сапраyдны вожык, проста як Дашка Белая. Толькi яна павiнна граць Машу. Абедзве бунтаркi без прычыны. За yдаванай цi, хутчэй, найгранай грубасцю Машы хавалася yразлiвая i далiкатная iстота, якая, таксама як усе, прагнула кахання, разумення i yвагi. Шурка, другая гераiня, чалавек, якi yсё гэта меy.