Гульня ўяўлення

Што яшчэ? Самому yспамiнаць жудасна…

…Пасёлак Пештар… 27-ая застава… Чарада авечак… капiтан Астравух – абруселы беларус, белабрысы i насаты, нiбы Колас, высокi i худы, як Кафка, з вусiкамi белагвардзейскага афiцэра… Ваня Рабiнiн, маскоyскi студэнт пятага курса журфака… Белыя падкаyнерыкi, якiя Вiктар нiколi не мяняy i дасюль не навучыyшыся iх прышываць, з-за чаго каyнер даводзiлася мыць ледзь не кожны дзень… Бiблiятэкарка Алеся – сiнявокая 25-гадовая жанчына… Начныя yспамiны пра баi тых, у каго хутка дэмбель… Трывогi… трывогi… трывогi…

…Забiтыя вартавыя, нажамi y спiну… Чырвоныя ад злосцi твары, акамянелыя рукi на «калашах», калi бачыш, як на тваiх вачах зрэзалi таварыша, сябра, з якiм яшчэ гадзiну таму курыy адну цыгарэту на дваiх… Мацюкi… стрэлы y нiкуды… Зноy мацюкi… Горы… Слёзы, i iх не стрымаць… Сярога Гвоздзiкаy, распаласаваны ад пупка да шыi пятнаццацiгадовым шчанюком, якi папрасiy падкурыць… Удары кулакамi па чым папала парушальнiкаy мяжы… Стогны… Бiблiятэкарка Алеся, ссiльнiчаная… Карны атрад… Царандой… Перастрэлка… Мацюкi… Што яны рабiлi? Павальнае вынiшчэнне афганскага паселiшча… Крыкi… Стогны… Арык… афганская дзяyчына… Аднойчы yсчаты мардабой памiж сваiмi… Чача… Цыгарэтны дым… Сон, як збавенне… Крыкi y сне… Разборкi з царандоем, цi як яго там… «Ды пайшоy ты далёка-далёка! – гэта капiтан Астравух на афганскага палкоyнiка.

 – У мяне загiнула дзевятнаццаць хлопцаy, якая кампенсацыя!..» Дарога праз горы… Пясок… Пыл… Лычкi старшага сяржанта… медаль… Яшчэ адзiн карны атрад… Ваня Рабiнiн з пабiтым тварам… Ваня Рабiнiн, якi нейкi час пасля працаваy на НТБ спецкарэспандэнтам… Ваня Рабiнiн, якi, лiчы, выратаваy Вiктару жыццё, ды Алесiна не паспеy… Раненне… Бальнiца…

А пасля – рэдакцыя… Кiслая фiзiя шэфа… Праз тры днi – трое y спартыyных апранахах ля пад’езда… Бойка… Зноy бальнiца…

Так было.

Аб гэтым Вiка хацела ведаць? Цi, можа, яшчэ пра што-небудзь такое, ад чаго валасы становяцца дыбарам, а вочы лезуць на лоб?… Вiктар напiсаy пра тыя два месяцы раман у агульных сшытках, але нiкому не даваy чытаць. Калi вяртаyся y Мiнск, падпiсваy паперу аб неразглашэннi.

А y бальнiцы радавалi толькi напiсаныя вершы, якiмi Вiка прынiжала яго. Яна казала, што вершы тыя нiкому не патрэбны, што чытаць iх нiхто нiколi не будзе, што пiша ён не так i не тое, што ён увогуле чалавек без будучага, хоць i з вялiкiм мiнулым… Так, Вiктар пiy з сябрамi i без сяброy.