Гульня ўяўлення

А што яму заставалася рабiць? Вядома, Вiка ведала, што яму рабiць, крычала, каб iшоy працаваць, ды калеку нiкуды не хацелi браць. Зрэшты, Вiктар атрымоyвае пенсiю, дый нiякi ён не калека, калi толькi духоyны…

…Сёння яна павiнна была прыйсцi да яго. Ён чакаy дзяyчыну тры гадзiны пасля прызначанага тэрмiну, пасля рушыy на Панiкоyку. Звычайна Вiка там бавiла вольны час. Вiктар не памылiyся, яна была там, але не адна i не з сяброyкамi, што Вiктар яшчэ зразумеy бы. Вiку абкружыла кола здаровых лабастых хлапцоy, адзiн абдымаy яе, цiскаy, цалаваy.

Вiка yсмiхалася, мружачы ад задавальнення вочы, ёй было прыемна. Убачыyшы Вiктара, а ён наyмысна паволi iшоy да яе, яна скрывiла пагардлiвую yсмешку.

– А я, дурань, чакаю… – вырвалася y Вiктара.

– Хто гэта? – спытаyся хлопец, якi абдымаy яго дзяyчыну.

– Беларускi паэт, – зноy пагардлiва yсмiхнулася Вiка.

– Гэта цiкава, – пазiраy хлопец на Вiктара. – Я люблю паэзiю, толькi вось на мове яшчэ нi разу не слухаy. Прачытаеш? Я заплачу.

Баксамi. Колькi?

Вiктар нервова сцiскаy кулакi i кусаy губы.

– Хочаш, дваццаць баксаy? Мала? Дам пяцьдзясят. Нейкi ганарлiвы ён у цябе.

Пасля гэтых слоy той, хто абдымаy Вiку, кульнуyся з лаyкi з паламатым носам: за моц свайго yдару Вiктар нiколi не чырванеy. Ён прыгатаваyся да сур’ёзнай бойкi, але на яго нiхто не звярнуy увагi. Нават Вiка. Збiты iм з ног хлопец падняyся, i яна войкала над iм, выцiраючы кроy сваёй насоyкай.

– Слухай, беларускi паэт, – прамовiy пацярпелы, – валi адсюль, пакуль я добры! І малiся свайму Купалу, цi як там яго, каб не трапiць мне больш на вочы, задаyлю.

А мо табе памагчы знiкнуць?…

Акружэнне Вiкi ашчэрылася на Вiктара ваyчынымi iкламi. Вiктар плюнуy у бок дзяyчыны i пайшоy да метро. «Вот и вся любовь!» – як спявае Лагуценка.

– Сука! – выпiy у чацвёрты раз Вiктар. Ён глядзеy на халацiк, што вiсеy на плечыках побач з ягоным палiто. У адно iмгненне сашморгнуy халацiк з плечыкаy i пачаy яго раздзiраць, пасля шпурнуy на падлогу, стаy рыцца y паперах, нарэшце выцягнуy два агульныя сшыткi, загарнуy iх у халацiк i падпалiy.

Твар яго yсмiхаyся.

Вiктар распахнуy насцеж акно, каб пасля не смярдзела y кватэры, i доyга глядзеy, як згарала самае каштоyнае y ягоным жыццi.

Калi на падлозе застаyся толькi попел, Вiктар патэлефанаваy. Ён спытаy Вiку, але дома яе не было. Вiкiна мацi пазнала яго i папытала, што перадаць, ды Вiктар гэтага yжо не чуy. Трубка выпала з ягоных рук.