Гульня ўяўлення

Тае бяды! Усё роyна блiзкага сяброyства з аднакурснiкамi нiколi не было i не магло быць па шматлiкiх прычынах, пералiчваць якiя адзiнота не схацела, а наконт каханай… яна ж не дзекабрыстка, каб паyсюль суправаджаць мяне, да таго ж, што б яна рабiла, сталiчная мажорка i фотамадэль там, дзе апынуyся я?… Па сённяшнiм часе рамантыка прываблiвае толькi кiношная, а што я магу прапанаваць ёй, акрамя рамантыкi ды вершаy?…

У цэлым, мне спадабаyся шэпт адзiноты, такi салодка-пранiклiвы i гарачы-гарачы, як вадкi шакалад.

А каб я не вельмi засмучаyся, яна yсунула мне y руку пляшку гарэлкi, а на стол паставiла дзве шклянкi. І пiлi мы з адзiнотаю y той вечар удвух i на брудэршафт.

На працы я нi з кiм не знайшоy паразумення. Жанчынам – за сорак i iх хвалююць толькi yласныя праблемы i праблемы сваiх дзяцей. Мяшчанства i накапiцельства y iхным асяроддзi лiчылася за паспяховасць i росквiт чалавека як асобы. На творчасць iм было напляваць, тым больш на творчасць паэтычную. Яны не разумелi, што складанне вершаy патрабуе неверагодных высiлкаy, i калi y мяне не атрымалася сачынiць бязглуздую абсалютна здравiцу y гонар вышэйстаячага начальства з вобласцi, папракнулi: што ж я за паэт такi, што не здолеy звычайную халтурку цiснуць? А я не мог, не мог халтурку!

Дый цi растлумачыш iм, калi яны не разумелi вялiкай паэзii Ясенiна, катэгарычна забаранiyшы чытаць яго вершы на злёце маладых спецыялiстаy раёна…

Адзiнота зноy падтрымала мяне, i зноy мы пiлi з ёю на брудэршафт, а пасля танчылi пад рогат зор i поyнi.

Але мне было yсё роyна на той момант, што пра мяне падумаюць такiя далёкiя дый цi жывыя стварэннi.

Адхланне я атрымлiваy толькi падчас рэпетыцый. Мы ставiлi Чэхава. «Трох сясцёр», якiх гралi школьнiцы-старшакласнiцы. Ды пасля рэпетыцый мне не было куды пайсцi. Мае актрысы, што дурэлi i зайгравалi са мной у строга абмежаваны час, адведзены кiраyнiцтвам у раскладзе па падрыхтоyцы мерапрыемстваy, у вольны час iмклiва пазбягалi стасункаy са мной. Вядома, рознiца ва yзросце.

Я для iх быy ужо стары.

Панурыyшы галаву, сутулячыся, я шкандыбаy праз увесь гарадок да хаты, якую здымаy у саракагадовай фарбаванай Барбi, што працавала дырэктарам банка i мяняла мужоу, як пальчаткi, а y дадатак i прозвiшча кожны раз, як выходзiла замуж. Аднойчы яна засталася начаваць у мяне, вiдаць, пасварылася з чарговым мужам i ён яе выгнаy на некаторы час для прафiлактыкi. Была яна на моцным падпiтку i ляжала на адзiнай канапе, раскiнуyшы рукi.