Гульня ўяўлення

Грудзi пад белай майкай у аблiпку з выявай гурта «Тату» плаyна yздымалiся i апускалiся y такт дыханню, скураная спаднiца, i без таго кароткая, задралася ледзь не да пупка, выставiyшы на агляд бездакорна блiскучы ядваб. Па стройных i даволi прыгожых ножках яе скакалi дзве мухi, гуляючыся y даганялкi, а крыху прыадкрыты рот вабiy пульхнымi вiшнёвымi вуснамi дакрануцца хаця б пальцам.

Як заварожаны, пазiраy я на гаспадыню кватэры, у якой я жыy, i яна, гаспадыня кватэры, вiдаць, адчула мой позiрк на сабе, бо расплюшчыла вочы i доyга глядзела на мяне, быццам не пазнавала, а пасля прапанавала класцiся побач, толькi не чапаць яе, бо вельмi стамiлася.

Я лёг, як яна i казала, побач, адсунуy ейную руку блiжэй да яе цела, каб не замiнала, i невядома што б адбылося далей, каб не yблыталася y сiтуацыю адзiнота. Яна як быццам раyнавала. Ды так i было. Столькi працы i высiлкаy убухала на тое, каб пакiнуць мяне для сябе i так проста дазволiць нейкай жанчыне, няхай i Барбi, карыстацца гэтым?… Ну не!

Суседка ледзь не выламала дзверы, патрабуючы выйсцi на ганак сваю сяброyку, гаспадыню кватэры, у якой я жыy.

Адзiнота хiтра yсмiхнулася, калi жанчыны, абняyшыся, пайшлi некуды, аказваецца, па важных справах.

І я застаyся адзiн. Хлушу. З адзiнотай. Сам-насам. Мы ляжалi i маyчалi, пазiраючы y столь, а па паддашаку насiлiся пацукi, парушаючы цiшыню.

Наступным днём я паехаy у сталiцу, дзе сустрэyся з лепшым сябрам. Мы распiлi з iм пляшку на вакзале, калi ён мяне праводзiy назад, размаyлялi пра паэзiю, i раптам я запрасiy яго да сябе.

Ён пагадзiyся, хоць грошай на дарогу y яго не было. Але ж мы сябры.

Адзiнота сустрэла нас насцярожана, але яна дакладна ведала, чым скончыцца гасцяванне майго сябра, пагэтаму не вельмi i перажывала, седзячы трэцяй i нябачнай майму лепшаму сябру за сталом, калi мы выпiвалi.

Мы пiлi i размаyлялi пра паэзiю, i мой лепшы сябар крычаy, што я – яго лепшы сябар, б’ючы сябе y грудзi… А пасля y нас скончылiся цыгарэты. А курыць хацелася вельмi.

Мой лепшы сябар пайшоy шукаць курыць у гадзiну ночы па незнаёмым горадзе насуперак майму тлумачэнню, што тут – не сталiца i так проста цыгарэт не знайсцi.

Ён вярнуyся праз колькi хвiлiн дзеля таго, каб збiць мяне з ног кулаком у жывот i запытаць, дзеля чаго ён прыехаy са сталiцы да мяне? Дзеля таго, каб не знайсцi пакурыць? Зноy удар. Я не чакаy такога ад майго лепшага сябра, якi зусiм нядаyна iрваy на сабе кашулю, даказваючы, што ён мой сябар.