Гульня ўяўлення

Яна не крыyдзiлася i згаджалася быць нiкiм, толькi каб я не хваляваyся.

Супакоены, я засынаy. Спаy я добра, бо y снах заyсёды займаyся каханнем з дзяyчынай Нiхто. Яна здымала белы халацiк i белую шапачку, валасы колеру дзьмухаyцоy воблакам расплывалiся па спiне i ахоплiвалi абцугамi асiны стан дзяyчыны. Аднойчы мне дазволiлi выйсцi пагуляць за вароты лячэбнi пад наглядам дзяyчыны Нiхто. Адразу за дарогай раскiнулася самотнае кукурузнае поле, схавацца y якiм было вельмi проста.

Дзяyчына запалiла цыгарэту i аб нечым задумалася, а я, улучыyшы момант, вырашыy яе напалохаць, – не больш, i шуснуy у кукурузу.

Пра тое, што медсястра можа падняць трывогу, вярнуyшыся y лячэбню, я не думаy. Бо быy упэyнены, што яна не зробiць гэтага таму, што я падабаyся ёй. Акрамя таго, дзяyчына не надта верыла y мой статус душэyнахворага. Нiко вучылася на псiхолага i бачыла, што я цалкам здаровы. Яна не разумела, чаму мяне дагэтуль трымаюць у лячэбнi.

Я меy намер напалохаць Нiко, але не на жарт спалохаyся сам. Ззаду пачулiся цяжкiя крокi ботаy i гук зламаных сцяблiн кукурузы.

Дзяyчына нi y якiм разе не магла ствараць такi шум. З жахам я здагадаyся, што гэта тэрмiнатар-Шварцэнегер. Упэyненасцi мне дадаy лязгат кулямёта. Што было сiлы, я кiнуyся наyцёкi, спрытна працуючы рукамi, адкiдваючы з дарогi кукурузу. На iмгненне мне падалося, што на яве можа паyтарыцца сюжэт кiнастужкi «Дзецi кукурузы».

Праз некаторы час я пачуy сваё iмя. Напэyна, Нiко гукала мяне. Як нi баяyся я адгукнуцца, у фантазiях малюючы, як мой крыyдзiцель ператвараецца y дзяyчыну, асмелiyся yсё-ткi падаць голас i выкрыць месца свайго знаходжання.

У адначассе з двух бакоy заварушылася кукуруза. Я не ведаy, што рабiць. Заставацца на месцы цi бегчы на злом галавы, бо дакладна ведаy, што з аднаго боку з’явiцца не сiмпатычны тварык медсястры, а страшэнная морда маньяка-раку, якi даyно палюе на мяне.

Нiбы рак, павольна пераводзячы свой позiрк то y адзiн бок, то y другi, на кукурузу, што калыхалася i падгiналася пад нагамi Нiко i тэрмiнатара, я спiнай намацваy дарогу i адступаy.

Першай з’явiлася Нiко. Яна хацела нешта сказаць, але я без лiшнiх слоy схапiy яе за руку, i мы пабеглi.

– Ты можаш мне растлумачыць, у рэшце рэшт, што адбываецца? – пачуy я ззаду дзявочы голас. – І ад каго мы yцякаем?

Я спынiyся. Нам абодвум неабходна было аддыхацца.

– Слухай!.. – прамовiy я, прагна хапаючы ротам паветра, ледзь не пхаючы яго пальцамi, як кавалак торту.

Спачатку было цiха.