Гульня ўяўлення

Пасля пачулiся хуткiя цяжкiя крокi, трэск зламанай кукурузы, бразгат амунiцыi i зброi.

– Цяпер ты верыш мне? – спытаyся я y дзяyчыны, калi яна на yласныя вушы пачула гукi, што ствараy не прывiд, народжаны маёй хворай фантазiяй, а хтосьцi сапраyдны. – Трэба спяшацца.

Я зноy схапiy дзяyчыну за руку, i мы зноy пабеглi. Яна раз-пораз азiралася, яшчэ не верачы пачутаму. Сумнявацца yжо не выпадала. Назад я yжо не змагу вярнуцца, бо там Ён. І навошта я шуснуy у гэтую кукурузу? Ён жа толькi i чакаy гэтага.

Поле скончылася. Мы апынулiся на беразе даволi шырокай ракi i пабачылi на пясочку перакуленую лодку, нiбы знарок некiм падрыхтаваную для нас.

Нiко дапамагла мне спусцiць лодку, села y яе. Я таксама yскочыy i адштурхнуyся ад берага.

Я сядзеy спiнай да кукурузнага поля i глядзеy на Нiко, тварык якой усё больш рабiyся падобны на маску мерцвяка. Азiрнуyшыся, я зразумеy, чаму. Ён спынiyся ля вады i пагрозлiва трос кулаком у наш бок. На плячы яго ляжаy вялiзны кулямёт, якi здалёк нагадваy сабаку.

– Ён дагонiць нас? – спалохана спыталася Нiко, але iстэрыкi y ейным голасе я не заyважыy.

– Не зараз, – на адным дыханнi кiнуy я.

Некаторы час мы не размаyлялi. Нават, калi б вельмi захацелi – нiчога не атрымалася б. Нiбы цяжкая каменная сцяна yтварылася мiж намi, вакол нас павiсла цiшыня. Калi вельмi захацець – можна пачуць дыханне вады.

Лодка цiха плыла сама па сабе, як бы ведаючы канчатковы прыпынак маршруту.

Нiко моyчкi сядзела насупраць мяне, аб нечым, вiдаць, задумаyшыся, пазiраючы y празрыстую зеленаватую плынь ракi.

Меч маланкi блiснуy на сонцы, але дажджу не было. Магчыма, патокам цяжкага мокрага штофу ён абрынецца пазней.

– Нiколi не думала, – прамовiла Нiко, гледзячы y неба, – што побач з лячэбняй iснуе такое чыстае возера: колеру сапраyднага «Тархуна».

– І правiльна рабiла, што не думала, – сказаy я.

– Чаму?

– Не iснуе гэтага возера цi ракi на свеце, i нi на воднай мапе ты яго не знойдзеш.

– Але ж я iх адчуваю: i поле, i раку, i лодку, i…

– Гэта проста гульня yяyлення, – перапынiy я дзяyчыну.

– Якая гульня? – абурылася Нiко. – Як ты можаш так гаварыць?…

– Я магу так гаварыць i кажу. Спрачацца не будзем, таму што любая спрэчка пустая, як гладыш, калi з яго выпiць малако.

– Ты хочаш сказаць, што i мы не iснуем?

– У некаторай ступенi.