Гульня ўяўлення

Яна хацела нешта дадаць, але, вiдаць, перадумала, да таго ж, лодка ткнулася носам у прыбярэжны пясок, за якiм пачынаyся глухi цёмны лес.

– Куды ён вядзе? – спыталася дзяyчына Нiхто.

– У нiкуды, – прамовiy я, бо i сам не ведаy, што нас чакае y гушчары.

– Я не хачу заходзiць у гэты лес! – заявiла дзяyчына.

Пачаyся дождж.

Мы iмгненна прамоклi да нiткi.

А да берага наблiжалася байдарка з Ім.

Хочаш не хочаш, нешта абмяркоyваць не было часу. Я схапiy Нiко за руку, i мы пабеглi y лес, якi схаваy нас ад ледзянога дажджу, але i не прапускаy да нас сонца.

Лес быy змрочны i таямнiчы. Нiводзiн гук не даносiyся звонку, толькi хруст сухiх галiн, на якiя мы наступалi. Нi птушак, нi звяроy, нiякiх казюрак не было y гэтым лесе, нават павуцiння i таго не бачна.

Лес цiснуy на мазгi сваёй зацятай маyклiвасцю i невядомасцю. Складвалася yражанне, што з яго няма нiякага выйсця, што мы апынулiся y лабiрынце, у абмежаванай прасторы. Як бы не пачалася клаустрафобiя… Я yжо задыхаyся, Нiко цягнула на ванiты.

Раптам…

Перад намi адкрылася паляна, светлая i амаль казачна прыгожая, з хаткай на курынай лапцы, за якой y поyнай цiшынi круцiлiся каруселi. На розных коцiках, сабачках, страусах, конiках, пеyнiках мясцiлiся фотаздымкi загiнуyшых у маладым узросце спевакоy, сярод якiх я пазнаy твары Джона Ленана, Джыма Морысана, Аляксандра Башлачова, Вiктара Цоя, Ігара Талькова, Фрэдзi Мэркуры, Курта Кабэйна…

Каруселi круцiлiся з аднолькавай хуткасцю – нi хутка, нi марудна, разам з iмi круцiлася, бы ваyчок, i хатка, але яна набiрала абароты i, у вынiку, лапка заблыталася сама y сабе.

У хатцы – нiкога. Вiдвць, Баба-яга яшчэ не вярнулася з палявання.

Як малое дзiця, што вучыцца хадзiць, хатка паднялася на лапку i зноy пачала круцiцца.

– Сюжэт для постмадэрнiста, – прыкмецiла дзяyчына Нiхто.

Аднак нам трэба было iсцi. Я яшчэ не ведаy дакладна, але адчуваy, што дарога хутка скончыцца, прывядзе да лячэбнi, i калi я дайду, мае жахi скончацца, i Ён назаyсёды знiкне з майго жыцця.

Як шыкоyны дыван, перад намi паyстала дрыгвянiстае балота. За балотам павiнна быць шаша. Чамусьцi я быy упэyнены y гэтым. Толькi як яго перайсцi? Здавалася, выпрабаванням не будзе канца, як у тым фiльме пра чалавека, якi бег.