Гульня ўяўлення

Што трэба зрабiць, каб мне адкрылася, куды iсцi? Я выламаy сабе драyляную дзiдку, каб абапiрацца i правяраць глыбiню, але спадзявацца на яе…

Нiко ж прыспешвала, бо адчувала патылiцай Яго цяжкое дыханне.

– Добра, – прамовiy я, – трымайся за мяне i тэпай дакладна па маiх слядах.

Я нiколi не хадзiy па балоце, але нешта падсвядома падказвала, як трэба гэта рабiць.

Чарапахавай хадою мы пасунулiся наперад. Не ведаю, колькi поту з мяне сышло, але, калi б я быy анучай, то з мяне сцякло б вядро вады.

Мы амаль прайшлi небяспечнае месца, ужо вiдаць бабулi, якiя развешваюць бялiзну yзбоч шашы, а па самой шашы праносяцца рознакаляровыя машыны.

Заставаyся нейкi метр да выратавання, як пачуyся спалоханы крык Нiко. Павярнуyшыся, я паспеy убачыць толькi руку дзяyчыны ды белую шапачку, але i яны хутка знiклi y ненажэрнай пашчы багны. На месцы Нiко, узрадаваны, як Фрэдзi Кругер, з’явiyся Ён, гатовы нацiснуць на гашэтку кулямёта. Я павярнуyся да шашы. Адтуль не маглi не бачыць, што адбываецца y багне. Я намагаyся крычаць, але крык застраваy у горле, нiбы костка.

Мабыць, я i крычаy, але не чуy свайго голасу, раптоyна страцiyшы слых, як Бетховен. Але ж глухi Бетховен пiсаy музыку. Аднак я не кампазiтар…

Страх скаваy мяне кайданамi i зрабiy падсечку. Я паляцеy, гатовы yжо адчуць брудны прысмак дрыгвы y роце. Але чамусьцi нiякага смаку не адчуваy. Расплюшчыyшы вочы, я yбачыy, як Ён плюхаецца y багне, спрабуючы выратаваць кулямёт, узняyшы яго над галавой. На твары Яго – нейкая разгубленасць i няyцямнасць.

Вiдаць, монстр не мог зразумець, што адбываецца.

Нехта (цi не Бог?) шапнуy мне на вуха, каб я прыyзняy пазногцем край балота; гэта будзе лёгка зрабiць, бо нагой я yжо адкiнуy невялiкi кавалак, з-за чаго Ён i правалiyся y твань.

Я крануy пазногцем прыyзняты yжо кавалак, ён скруцiyся, што дыван. Маньяк пачаy захлынацца i праз iмгненне знiк. Балота зрабiлася звычайным дываном, якi я скруцiy у рулон i пад пахай аднёс да бабуль, што развешвалi бялiзну. Бабулямi яны здавалiся толькi здалёк.

Насамрэч гэта былi студэнткi медiнстытута. Вiдаць, i без таго дрэнны мой зрок яшчэ больш пагоршыyся. Студэнткi запрасiлi мяне y госцi.

Я паабяцаy прыйсцi i выйшаy на шашу лавiць машыну.

Ужо седзячы y салоне «бумера», я заплакаy, бо дзяyчыну Нiхто любiy, як нiкога. Але нiхто i знiкае y нiшто. Магчыма, яе нiколi нiдзе i не iснавала, акрамя майго yяyлення, як i кукурузнага поля з ракою i балотам, як не iснавала i мяне, бо я таксама быy гульнёй нейчага yяyлення.