Гульня ўяўлення

– Што здарылася? – занепакоена yзiралася y яго сяброyка сябра.

– Трэба выклiкаць 911, прусак памiрае, – пазiраючы на яе, адказаy Мазахаy.

– Ідыёт, – прамовiла сяброyка сябра i хутчэй выбегла з кухнi пад цёплую коyдру, а сябар рассмяяyся i паляпаy Мазахава па плячы.

Неяк Мазахаy збiy электракарай пераплётчыцу з пераплётнага цэха (нешта яму там трэба было) Дэсадаву – дзяyчыну кроy з малаком, якая вучылася y вольны час на стрыптызёршу. Дзякуй богу, не забiy i нiчога не пераламаy ёй. Але пры ейным падзеннi i сам павалiyся на яе.

Яшчэ i нейкую сваю руку на левую грудзь яе паклаy, як бы мiж iншым. Дэсадава раскрычалася, што тая фурыя, i пабiла Мазахаву твар да крывi. Мазахаy жа з размазанай крывёй на твары запрасiy Дэсадаву y кiно. Дэсадава падумала-падумала, перастала крычаць i прыняла запрашэнне.

Прусак не памёр. Ён i не збiраyся памiраць. Пакуль Мазахаy у калiдоры набiраy па тэлефоне 911, ад прусака i слядоy не засталося. Вось незадача. Затое на падлозе засталiся сляды, што пакiнулi сябар з сяброyкай.

На iх Мазахаy паслiзнуyся i моцна пабiy галаву. Пяць хвiлiн ён не памятаy як яго завуць. Мазахаy хацеy тэлефанаваць у даведачную, але тут яго паклiкаy сябар i яны пайшлi курыць на балкон. Сяброyка сябра сапела y дзве дзiрачкi (стамiлася), адвярнуyшыся да сценкi. З-пад коyдры вiдаць быy белы аксамiт попачкi.

Сябры пакурылi, пацiснулi адзiн аднаму рукi i вярнулiся да сваiх часова пакiнутых сябар да сяброyкi, Мазахаy да раскладушкi.

Дэсадава прыйшла y кiно y скураной мiнi-спаднiцы, у скураной кофтачцы, у скураных батфортах, дакладней, прыехала на «харлеi» айчыннай вытворчасцi.

Мазахаy чакаy яе з кветкамi i пры гальштуку.

– Ой, гэта мне?! – узрадавалася Дэсадава кветкам i чмокнула Мазахава y лоб, пакiнуyшы свой аyтограф на iм. Мазахаy зiхацеy ад шчасця.

Пад час сеансу Мазахаy вадзiy рукамi па ножках Дэсадавай, неяк трапiy i пад спаднiцу, але там было так горача, што Мазахаy спалохаyся i аддзёрнуy руку. Дэсадава сама вярнула яе назад. Ды пасля зноy, як на працы, пабiла Мазахаву твар.

Адмываць павезла да сябе.

Там Мазахаy прыгрэyся i, як кот – ласы на каyбасы, прымружыy вочы ад будучага прадчування задавальнення. Ён жа быy не дурны i разумеy, што самае цiкавае наперадзе.

– Я цябе кахаю! – сказаy Мазахаy.

– Дык што? – адказала Дэсадава.

– Не ведаю, – пацiснуy плячыма Мазахаy.

І тады Дэсадава шпурнула y яго падушкай. Мазахаy кiнуy яе назад. Яны пачалi перакiдвацца падушкамi, як жанглёры.