Гульня ўяўлення

Пасля Мазахаy памерыy камбiнацыi i сукенкi Дэсадавай, але яны яму не пасавалi, i катаy яе на сабе, як на конiку.

Дэсадава не дала Мазахаву, таму што была нявiннiцай. Мазахаy пакрыyдзiyся i пайшоy, не развiтаyшыся. Болей ён не збiваy яе электракарай.

Ранiцай Мазахаy не знайшоy у сваёй кватэры сябра. Сяброyкi сябра таксама не было. На непрыбранай пасцелi ляжаy аркуш паперы. Мазахаy прачытаy: «Дзякуй, стары! Не забудзь, у мяне сёння вяселле!»

Сябру Мазахава надакучыла пiсаць, як надакучылi i жанчыны.

І першую i другую работу ён стараyся рабiць як мага горш, але нiчога дрэннага не атрымлiвалася. Кнiгi яго раскупалiся хутка, у асноyным жанчынамi, кожная з якiх марыла, калi не выйсцi за яго замуж, хаця б пераспаць. Стамiyшыся ад iх сябар Мазахава вырашыy жанiцца на сяброyцы, з якой быy у Мазахава y апошнюю ноч.

На вяселлi, якое адбывалася y вёсцы Смаркачоyшчына, адкуль родам была нявеста сябра Мазахава, сабралася yся пiсьменнiцкая братва. Гарэлкi было – хоць упiся. З-за апошняга, вiдаць, i пiсьменнiкаy было шмат, бо амаль усе яны ненавiдзелi сябра Мазахава за вышэйпаложаны поспех яго y лiтаратуры i y жанчын, а гарэлку любiлi.

Усе лашчылi надзею, што з шлюбам сябра Мазахава iм пашанцуе хаця б на поспех у жанчын.

Смаркачоyшчына спявала i плясала. Музыкi, славутыя «Песняры», не паспявалi закусваць, iх гналi на эстраду. Сябар Мазахава пiy болей за yсiх, ён хацеy бы yвогуле не дапаyзцi да шлюбнага ложка, але дапоyз i прачнуyся ранiцай памiж дзвюма жанчынамi. Можа, у яго дваiлася y вачах, таму што абедзве жанчыны былi аднолькавыя? Толькi апахмялiyшыся, сябар Мазахава yспомнiy, што y ягонай жонкi – сястра-блiзняшка.

А Мазахаву не пiлося. Ён таксама хацеy жанiцца. Надакучыла аднаму y пустой кватэры. Ён з’ехаy з вяселля y горад i патэлефанаваy Дэсадавай, вырашыyшы папрасiць прабачэння i прапанаваць шлюб.

Але Дэсадава адмовiлася. Яна засмяялася y трубку, аб чым праз колькi хвiлiн пашкадавала, але Мазахаy ужо адключыyся, i колькi яна нi набiрала ягоны нумар тэлефона, абанент не адказваy.

Ад адчаю i злосцi яна адлупцавала скураным рэменем начальнiка пераплётнага цэха, якi на той час знаходзiyся y ейнай кватэры, абазвала «старым казлом» i заплакала.

Мазахаy заплакаy таксама. Ён выйшаy на вулiцу y ноч i трапiy пад машыну. І памёр маладым.

На пахаваннi сябар Мазахава, якi быy беларускiм пiсьменнiкам, сказаy, што вучыyся разам з Мазахавым у адным унiверсiтэце i што Мазахаy быy вельмi добрым чалавекам.