Җәмиләнең яшел күзләре. Мәхәббәтә абыну

И?, кемд? юк ул г?на?лар.

– Б?лки ми?а да намазга басаргадыр?

– Нияте? булса.

– Кызым ?чен бик к?ркам.

– Курыкма! Иманым камил, Алла?ы Т?гал? р?химле, шафкатьле, ихлас к??елд?н т??б? итс?н, кичерер. Тик туры юлы?нан читк? чыкма.

– Мин ант иттем.

– Рамил?д?н читт?р?к торырга тырыш.

– Нишл?п? Фахиш? булгагамы? Ул бит минем ахир?тк?ем. Мин аны барыбер яратам. ?итм?с?, ул тизд?н ?л?ч?к.

– Син аны ничек сиз?се??

– Сиз?м инде, – аны? к?зл?ренд? кабат яшел сихер уты балкыды.

– Ярый, ?зе? бел?се?.

?йд?, без болай итик. Син теге т?рек малае бел?н никахлаш. Аны начар кешедер дип уйламым. Сез ?ле яшьл?р, сезне? ?ле уртак балаларыгыз булырга м?мкин. ? теге гардинны мин да ??нл?п беркет? алмыйм.

– ?й, гардинда мыни хикм?т… Мин аны ярсып, каударланып кына орышкан идем. Б?лки син хаклыдыр да. Дениз да еш шалтыратып тора, – Ж?мил?не? яшел, сихери к?зл?ре тагын ялтырап китте.

– Ярар, инде мин китим. Тик бер шартым бар.

– Нинди?

– Никахка мине д? чакырырсыз.

– ?лб?тт?, р?хм?т си?а, – дип елмайды ??мил?, ма?гаемнан ?беп.

?й, ятсыз хатын…

Эпилог

Яш?г?н, ди, борын-борын заманда бер суфи-остаз. Аны? бик к?п ш?кертл?ре булган. Аны? даны, ш??р?те б?тен д?ньяга таралган, ди. Солтаннар да, падиша?лар да моны? яны?а с?хб?тл?шерг?, ки??шерг? килг?н.

Бер т?нне бу суфи т?ш к?рг?н. Т?шен? хур кызыдай бер матур, г?з?лл?рне? г?з?ле – Алтын Баш падиша?ны? т?пчеге керг?н. Шунда ук суфи а?а гашыйк булган, к?зларен? багып м?х?бб?тен а?латасы килг?н.

Ш?кертл?ре, бара к?рм?, хур булырсы?, бик куркыныч, х?т?р эш, дип ?гетл?г?н.

Л?кин ул беркемне? с?зен? д? колак салмаган. К?нбатыш тарафларына с?ф?р чыккан.

К?пме баргандыр – бер Алла бел?. Ни?аять, Рум илене? башкаласына килеп ?итк?н. Мен? тел?ген? ирешерг? д? бернич? адым калган. Бик зур, бик матур, ?ч катлы сарайны? балконында теге асылъяр басып тора ик?н. Сары ч?чле, з?нг?р к?зле сылу шул биеклегенн?н барча ?и?анга нур сирпеп, елмаеп карап тора. Тик суфины гына к?рми чиб?рк?й.

Бер к?н к?т? суфи, ике, ?ч… к?н.

Ни?аять, бервакыт мо?а да елмаеп куя. Янына чакырып ала. К?лемсер?п ты?лый да, а?а ш?ригатьк? сыймый торган эш куша. Шушы эшне башкарып чыкса?, м?х?бб?те?? ышанырмын, ди шаян кыз. Ул а?а дунгыз абзарын чистартырга боерган ик?н. Тик суфи озак та уйлап тормый: патша кызны? бу шартын кабул ит?. К?нн?р буе ду?гыз абзарында м?ш кил?. Шулай итеп байтак вакыт ?т?.

К?нн?рд?н бер к?нне суфины? ш?кертл?ре остазын эзл?п таба. а?а с?лам бир?л?р.