Алёнкіны казкі

Нiтачкi з падсвядомасцi цягнуцца настолькi далёка, што пры жаданнi можна атрымаць доступ практычна да любых ведаy, знаходзячыхся y памяцi Сусвету.

Падагульнiм. Вобразы сноy могуць з’яyляцца вынiкам перапрацоyкi засвоенай за дзень iнфармацыi або нявырашанай фiзiялагiчнай праблемы, могуць служыць сродкам рэалiзацыi незадаволеных yдзень жаданняy (гэта iдэя належыць Фрэйду). Часта сны даюць адказы на пастаyленыя пытаннi i yказваць на пачуццi да нас iншых людзей, расказваюць аб падзеях, якiя здараюцца y жыццi родных, блiзкiх i знаёмых.

Або яны могуць паказаць магчымыя варыянты будучынi, каб вы маглi зрабiць правiльны выбар. У цэлым жа сон з’яyляецца працай нашай падсвядомасцi. Падсвядомасць, у адрозненне ад свядомасцi (сазнання), добра ведае, што для нас лепш, i праз сон iмкнецца да нас дастукацца, бо так жа мы дапускаць яе y сваё жыццё пазбягаем!

Таму, калi вы хочаце жыць у згодзе з самiм сабой, прыслухоyвайцеся да голасу iнтуiцыi, нават калi розум будзе аказваць упартае супрацiyленне.

І працягваем разважаць.

16 красавiка 1999 года мне прыснiyся дзiyны сон: «Увайшла y кiназалу. Светла. Ідзе кiно. Заyважыла незнаёмага мужчыну, якога – адчуваю – кахаю. Села побач. Цёмна. Хачу быць як мага блiжэй да яго. Прыкiдваюся соннай, схiляю галаву яму на плячо. Ён мяне абдымае, лашчыць – спакойна i пяшчотна. Усе паварочваюцца. Запальваецца святло. Абмяркоyваюць сiтуацыю i пакiдаюць нас удваiх. Ён працягвае мяне абдымаць. Я адчуваю сябе бы y раi».

13 жнiyня 2010 года падобны сон прыснiyся мне зноyку. На гэты раз з некаторымi yдакладненнямi. Паслухайце i яго.

«Мы з сяброyкай, якая таксама крыху раней за мяне падала на развод, збiраемся y кiназалу. На першую серыю мы yжо спазнiлiся, ведаем гэта, але не спяшаемся. На другую, цiкавейшую серыю прыходзiм своечасова. Селi на розных радах – мой Лене падаyся надта высокiм. Раптам заходзiць на гэты раз знаёмы мне мужчына, сустракаемся з iм вачыма.

Я чакаю, што будзе далей. А далей ён падыходзiць i садзiцца побач. Затым паyтараецца yсё, як у першым сне. Толькi напрыканцы, пасля выхаду з кiназалы (выходзiць не хацелася так!), мы iшлi разам па дарозе, удваiх, бясконца доyга… Дарога вельмi нагадвала тую, па якой я хадзiла з пасёлка, з шашы, у вёску, дзе нарадзiлася».

Раптам у гэты чароyны сон урываецца (зноy-такi, у сне) званок мабiльнiка, падобнага на мой, але яшчэ y горшым стане.