Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Гоҳ ойиси дадасининг бўйнидан маҳкам тишлаб, узиб олишга ҳаракат қилар, аммо унинг бўйни қанча чўзилмасин, барибир узилиб кетмас эди. Кейин эркак аждаҳо урғочининг бўйнига ҳамла қиларди. Лекин у ҳам шунча ҳаракат қилмасин, ойисини ўлдиролмасди. Бирдан қаердандир улардан уч ҳисса катта келадиган махлуқ пайдо бўлди-да, иккисини ҳам бир ямлашда ютиб юбориб, Моҳирўйга яқинлаша бошлади.

Қўрқиб кетган қиз, "А-а!" дея бақириб юборди ва уйғониб кетди. Унинг тепасида "меҳрибон" ойижониси турарди.

– Қизгинам, сенга нима бўлди? – дея сўради Зулайҳо юмшоқлик билан.

– Аждаҳо, – деди пешонасидан тер қуйилиб келаётган Моҳирўй йиғлаб, – менга аждаҳолар ҳужум қилишди.

– Тавба, – деди кулиб Зулайҳо, – шунга йиғлаб ётибсанми? Тушга нималар кирмайди. Ҳаммасига йиғлайверсанг, кўзингда ёшинг қолмайди… Мен дўхтирга телефон қиддим.

Ҳозир етиб келса керак. Манави яраларингни қаратмасак бўлмайди. Тушингга кираётган ҳар хил инсу жинсларнинг ҳам сабаби шунда.

– Ойи, – деди Моҳирўй хаста овозда, – мен нимагадир уйда сиқилиб кетаяпман. Бирон жойга кетсам, салгина ёзилиб келармидим. Майли, иккита соқчи қўйиб қўйинглар ишонмасанглар менга.

Бу таклиф Зулайҳога мойдай ёқиб тушди. Унинг лабида қувонч учқунлари пайдо бўлди. "Шу баҳонада сендан қутулиб оларканман-да, эрка қизим", дея хаёлидан ўтказди у.

– Дўхтир келсин, аввал сени яхшилаб кўрикдан ўтказсин.